Virtua Fighter 3

Εξέλιξη ή στασιμότητα; 

Η Sega μπήκε δυνατά στην αγορά των 3D Fighting ως πρωτοπόρος του είδους το 1993 με το Virtua Fighter, δημιουργώντας νέες προοπτικές στο συγκεκριμένο genre. Η διαρκής εξέλιξη των 3D γραφικών έκανε την κυκλοφορία του sequel επιβεβλημένη, με προηγμένο A.I., αλλά χωρίς ωστόσο η Sega να μας εντυπωσιάζει στο θέμα του ρόστερ. Για το Virtua Fighter 3 η ιαπωνική εταιρεία κράτησε το development δύο χρόνια αντί για ένα, με στόχο να προσφέρει ουσιαστικές αλλαγές, τόσο στην Arcade έκδοση, όσο και στην τελευταία της κονσόλα, το Dreamcast, εκεί όπου η σειρά πραγματοποίησε και επίσημα ντεμπούτο.

Το τρίτο μέρος της σειράς επανήλθε δριμύτερο και αυτή τη φορά χάρη στο νέο arcade hardware της Sega με την ονομασία Model 3. Πιάνοντάς το τότε στα χέρια μου αναρωτήθηκα αν άξιζε την αναμονή. Ως fan της σειράς, αξίζει να αναφέρω ότι το VF3 είναι από αυτά τα games που διαθέτουν το λεγόμενο «βάθος». Όσον αφορά στην τεχνική, τα combos και το γενικότερο feeling, ελάχιστα Fighting games αφήνουν τα ίδια συναισθήματα όπως αυτά που παρέχει ο συγκεκριμένος τίτλος.

Μπορεί το Virtua Fighter 3 να προοριζόταν αρχικά για το Saturn αλλά το παιχνίδι έφτασε τελικά στα σπίτια των gamers μέσω του Dreamcast με την ονομασία Virtua Fighter 3tb (όπου tb σημαίνει team battle). Ο λόγος ήταν ότι η Sega ήθελε να ρίξει το βάρος των νέων τίτλων στην επόμενή της κονσόλα, ευελπιστώντας να τα πάει κάπως καλύτερα σε πωλήσεις, με την λυπηρή συνέχεια που όλοι γνωρίζουμε. Η έκδοση του Dreamcast είναι ουσιαστικά μία αναβαθμισμένη έκδοση του Virtua Fighter 3.

Υπάρχει πλοκή αυτή τη φορά;
Αν θεωρείτε πλοκή το γεγονός ότι ο Yu-Suzuki είναι ο υπεύθυνος για αυτό το γραφικό αριστούργημα και τις τρελές λεπτομέρειες που έχει ο τίτλος (για εκείνη την εποχή τουλάχιστον), τότε ναι, η πλοκή του τίτλου τα σπάει. Σε fighting game κατά 99% το story γενικά μπαίνει στην άκρη εφόσον το gameplay είναι καλό και εθιστικό. Με το που ξεκινήσει το ξύλο -το οποίο είναι καθαρή διασκέδαση- σας νοιάζει για παράδειγμα, αν ο Jacky Briant τσακώθηκε με την αδερφή του Sarah για κάτι κληρονομικά ή αν χώθηκε στην Pai Chan και ο Lau Chain μπήκε σφήνα για να τον σπάσει στο ξύλο; Σαφώς και όχι.

Οι fans του Virtua Fighter 3 το ευχαριστήθηκαν αλλά για τον περισσοτερο κόσμο θεωρήθηκε μία καμπή για την σειρά που δεν συνάδει με τα πρότυπα της εποχής.

Δύο χρόνια development είναι αρκετά;
Ας εξετάσουμε όμως αν οι developers εκμεταλλεύτηκαν τον μεγαλύτερο κύκλο ανάπτυξης του Virtua Fighter 3. Νέες προσθήκες στο gameplay είναι ότι αρκετά από τα stages που μάχεστε έχουν στοιχεία αλληλεπίδρασης, όπως στο Great Wall όπου μάχεστε σε μια πλατφόρμα η οποία κινείται στο νερό. Νέο στοιχείο είναι και το πλήκτρο Dodge. Πατώντας το και πιέζοντας πάνω, ο χαρακτήρας σας κινείται προς το μέρος της οθόνης ενώ αν πατήσετε κάτω προς το εσωτερικό της. Αυτό ουσιαστικά χρησιμεύει στην αποφυγή επιθέσεων και άμεση αντεπίθεση με τα γνωστά και μη εξαιρετέα counter-attacks. Εντάξει, αυτό το πλήκτρο δε χρειαζόταν και τόσο γιατί games όπως το Soul Calibur διέθεταν πιο σημαντικές προσθήκες στο χειρισμό αλλά δίνει μια νέα δυνατότητα στον έλεγχο του τίτλου καθώς ξεφεύγει από το τρίπτυχο κλωτσιά-μπουνιά-block. Εννοείται ότι οι λάτρεις του button mashing μπορεί να κερδίζουν μάχες στο single-player, αλλά αντιμετωπίζοντας hardcore παίκτες ή τη CPU στο μεγάλο βαθμό δυσκολίας θα τα βρουν μάλλον σκούρα τα πράγματα.

Ποικιλία και ουσιαστικές προσθήκες υπάρχουν τελικά;
Μπορεί το team battle να ήταν κάτι το πρωτοποριακό ως mode όταν πρωτοκυκλοφόρησε ο τίτλος στην Ιαπωνία, αλλά πλέον θεωρήθηκε κάτι το δεδομένο. Το ίδιο ισχύει και για τα Time Attack, Survival mode, και τα υπόλοιπα modes. Μέχρι τώρα αυτά τα modes θεωρούνται ως βασικό οπλοστάσιο σε κάθε Fighting και δυστυχώς το Virtua Fighter 3 δεν έκανε την «επανάσταση». Με το ισχυρότερο hardware στην αγορά, οι developers της Sega έπρεπε να εκμεταλλευτούν την περίσταση καλύτερα και να προσθέσουν το κάτι παραπάνω.

Πανέμορφα μοντέλα Οι χαρακτήρες έφτασαν πλέον στους 13, εκ των οποίων δυο νέοι στο franchise, η Aoi Umenokoji, μια γκέισσα με όρεξη για ιαπωνικό βρωμόξυλο και ο Taka-Arashi, ένας μαχητής sumo. Για άλλη μια φορά το VF3 υστερεί σε σχέση με τον ανταγωνισμό και υπάρχει και ένα μικρό θέμα unbalanced χαρακτήρων. Ο Taka για παράδειγμα είναι από τους πιο αργούς μαχητές και θα δυσκολευτείτε αρκετά να κερδίσετε μάχες ακόμα και στο μέτριο επίπεδο δυσκολίας.

Μέσω του νέου hardware, η Sega AM2 πραγματοποίησε ένα τεχνολογικό άλμα. Τα μάτια των χαρακτήρων πλέον ανιχνεύουν τη κίνηση του αντιπάλου, οι μύες τους διακρίνονται κανονικότατα, οι αρένες διαθέτουν αρκετές λεπτομέρειες όπως σκάλες και εμπόδια. Γενικά έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και είναι τεράστια η διαφορά σε σχέση με το δεύτερο μέρος της σειράς. Βέβαια η Dreamcast έκδοση υστερεί σε σχέση με την original Arcade έκδοση στον οπτικό τομέα, αλλά και πάλι τα γραφικά του τίτλου είναι εξαιρετικά.

Ο ήχος κινείται στο γνωστό μοτίβο της Sega που δυστυχώς για εμένα τουλάχιστον δεν είναι του γούστου μου. Αργότερα, στην τέταρτη συνέχεια της σειράς αυτό βελτιώθηκε αρκετά, αλλά εδώ είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου το soundtrack. Τα ηχητικά εφέ, οι φωνές των χαρακτήρων και τα χτυπήματα είναι τα κλασικά του είδους και ταιριάζουν γάντι για ακόμη μια φορά.

Απολογισμός
Σε γενικές γραμμές, το Virtua Fighter 3 δεν είναι κακό. Αυτό που χρειαζόταν όμως ήταν μια εξέλιξη. Το Tekken 2 για παράδειγμα, με τη χρήση νέων ουσιαστικών μηχανισμών gameplay κατάφερε και εκθρόνισε τον original τίτλο. Δεν ήταν μόνο η διαφορά στα γραφικά. Αν διέθετε περισσότερα νέα στοιχεία στο gameplay και μεγαλύτερη ποικιλία στο όσον αφορά τα modes και τους χαρακτήρες θα μιλάγαμε για ένα κλασσικό τίτλο. Δυστυχώς όμως πλέον ανήκει στο σωρό των μέτριων fighting games.

Θετικά
- Πολύ ωραία γραφικά και αρκετές λεπτομέρειες στα backgrounds
- Εύκολος χειρισμός
- Το gameplay παραμένει ίδιο με αυτό που αγαπήσαμε

Αρνητικά
- Ελάχιστοι μαχητές
- Δεν διαθέτει καθόλου ποικιλία και νέα ουσιαστικά στοιχεία
- Το port στο Dreamcast είναι κατώτερο οπτικά από αυτό της arcade έκδοσης

Θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό port με νέες ιδέες και προσθήκες. Οι hardcore fans το ευχαριστήθηκαν, οι περισσότεροι κάτοχοι Dreamcast ωστόσο τίμησαν το Soul Calibur.