Albedo: Eyes from Outer Space

Ένα πρωτότυπο indie First-Person Adventure.

Η επιστημονική φαντασία ανέκαθεν ήταν παρούσα στο σινεμά (ειδικά στο αμερικάνικο), αλλά για πολλά χρόνια κινούταν σε πιο «υπόγεια» low budget b-movie μονοπάτια ατέρμονης cult-ίλας –χωρίς βεβαίως να λείπουν και οι εξαιρέσεις. Ειδικά η δεκαετία του ’50-‘60 θεωρείται η «χρυσή» εποχή του εν λόγω είδους, με δεκάδες παραγωγές κόμικ αισθητικής, ειδικά εφέ που πλέον φαντάζουν αστεία και συνήθη θεματολογία την εξωγήινη εισβολή ή την απειλή από κάποιο προϊστορικό/πυρηνικό τέρας.

Αυτό ακριβώς το feeling των pulp sci-fi ταινιών των 50s-60s θέλει να πιάσει το Albedo: Eyes from Outer Space, ένα indie Adventure/Action πρώτου προσώπου των Z4G0 και Ivan Venturi Productions και ομολογουμένως το καταφέρνει εξαιρετικά. Ασχέτως της γενικότερης ποιότητάς του και των gameplay μηχανισμών του, για τα οποία θα μιλήσουμε στην συνέχεια, το εν λόγω game για αρχή έχει μια από τις πιο ιδιαίτερες ατμόσφαιρες που έχω δει τελευταίως και προσφέρει μια εντελώς ξεχωριστή εμπειρία. Γελοιωδώς απόκοσμά τέρατα από μια άλλη διάσταση, γρίφοι που παραπέμπουν ενίοτε σε old-school Adventure, περίεργο mind-f@ck σενάριο και αρκετές «ψαγμένες» αναφορές σας περιμένουν σε ένα παιχνίδι διαφορετικό από τα συνηθισμένα!

Άνοιξε η πύλη για το υπερπέραν... πάλι
Μια γρήγορα ματιά και μόνο στο art του παιχνιδιού νομίζω πως μπορεί να σας προϊδεάσει ιδανικά για τις προθέσεις του. Ο πρωταγωνιστής μέσα από τα μάτια του οποίου θα αναλάβετε δράση ονομάζεται John T. Longy και είναι νυχτοφύλακας σε μια μυστική απομακρυσμένη βάση δοκιμών/πειραμάτων κλπ. με την ονομασία JUPITER. Ενώ όλα δείχνουν πως ετοιμάζεστε για μια ακόμη βραδιά «αραγματικής» ρουτίνας, μια ξαφνική έκρηξη θα διαταράξει την ηρεμία και θα σας ρίξει αναίσθητους.

Όταν ο John συνέρχεται, βρίσκεται στο υπόγειο των εγκαταστάσεων εξαιτίας του δαπέδου που κατέρρευσε, παγιδευμένος σε ένα μικρό δωμάτιο. Πρώτη σας ενέργεια θα είναι να προσπαθήσετε να βρείτε έναν τρόπο να βγείτε από εκεί, ενώ πολύ σύντομα θα ανακαλύψετε πως μάλλον κάτι πολύ περίεργο έχει συμβεί και στην βάση περιφέρονται πλέον ορισμένοι απρόσκλητοι, απόκοσμοι και διόλου φιλικοί επισκέπτες! Πλέον ο ήρωάς μας καλείται να βρει τρόπο να διαφύγει από τις εγκαταστάσεις που έχουν υποστεί ζημιές, να ανακαλύψει τι έχει συμβεί και φυσικά να παραμείνει ζωντανός, καθώς το δωμάτιο στο οποίο είναι παγιδευμένος είναι μόνο η αρχή των προβλημάτων του.

Το στόρι του παιχνιδιού ξετυλίγεται με πολύ ώραίο Adventure-άδικο τρόπο (θυμίζει κλασικά games της Sierra και της Lucas Arts), παίζει με τον χωροχρόνο, οδηγείται σε εξαιρετικά μονοπάτια sci-fi cult-ίλας όπως προανέφερα με μπόλικο «σκοτεινό» χιούμορ, προς το τέλος θα σας «κάψει» λίγο τον εγκέφαλο και διαθέτει μια ξεχωριστή αισθητική και ατμόσφαιρα που φέρνει στο νου κάτι λίγο από BioShock και Half-Life. Πραγματικά τολμώ να δώσω συγχαρητήρια στους developers για το όλο concept, ενώ είναι ολοφάνερη η αγάπη τους και το μεράκι τους για τα games που προανέφερα και το ύφος τους.

Μια έξυπνη μίξη
Το σεναριακό-αισθητικό κομμάτι του Albedo: Eyes from Outer Space είναι λοιπόν αναμφίβολα ιδιαίτερο και καταφέρνει να εντυπωσιάσει, όμως θα πρέπει να δούμε πως έχει υλοποιηθεί πρακτικά μέσω του gameplay. Για αρχή θα πω πως το στυλ των μηχανισμών του παιχνιδιού σαν ιδέα είναι ένα θαυμάσιο μίγμα point-and-click γρίφων, επίλυσης puzzles που παραπέμπουν σε ποιο μοντέρνα physics-based ανάλογα games και αρκετέ πινελιές καθαρόαιμης Action/Platform δράσης, έως και FPS στοιχεία!

Ο συγκερασμός όλων αυτών των μηχανισμών είναι μια ιδέα που προσωπικά θα ήθελα να δω σε πολλά περισσότερα games, σε «έξυπνα» Adventures που θα ξεφεύγουν από την «στατικότητα» έχοντας την αμεσότητα αλλά και –γιατί όχι- τα κομμάτια δράσης ενός First-Person τίτλου. Το Albedo έχει καταφέρει να κάνει μια πολύ ιδιαίτερη μίξη όλων αυτών των στοιχείων, όμως κάπου «μπουκώνει» προσπαθώντας να κάνει πολλά πράγματα και η έλλειψη «γυαλίσματος» στους επιμέρους μηχανισμούς λειτουργεί αθροιστικά στο όλο σύνολο, δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον αλλά clunky αποτέλεσμα που δεν βοηθιέται από το δύσχρηστο interface και τον ιδιότροπο ώρες –ώρες χειρισμό.

Για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ, σε δυο-τρεις περιπτώσεις αναγκάστηκα να τσεκάρω κάποιο walkthrough ώστε να δω τι πρέπει να κάνω χωρίς να «φάω τα νιάτα μου», για να ανακαλύψω ότι η λύση ήταν προφανής και την είχα ήδη σκεφτεί από μόνος μου, αλλά δεν κατάφερα να την υλοποιήσω λόγω κάποιας ατέλειας στους μηχανισμούς, κάποιας ασάφειας στο gameplay ή κάποιος «δυσκοιλιότητας» του χειρισμού. Κοινώς το Albedo: Eyes from Outer Space θα μπορούσε να είναι ένα indie αριστούργημα εάν είχε δουλευτεί περισσότερο σε προβλήματα που από μόνο του θέτει στον εαυτό του.

«You eyeballing me?»
Η γενική ιδέα του παιχνιδιού είναι να λύσετε τους γρίφους ή τα puzzles σε κάθε περιοχή ή «δωμάτιο» εάν θέλετε, για να προχωρήσετε στο επόμενο, με διάφορες σεκάνς δράσης από εδώ και από κει. Κύριοι αντίπαλοί σας είναι τα εξωγήινα μονόφθαλμα (ή «ολόφθαλμα» θα έλεγα!) πλάσματα, τα οποία έρχονται σε μερικές παραλλαγές. Το shooting κομμάτι του παιχνιδιού δεν είναι και ιδιαίτερα αξιόλογο και ούτε παίζει σε καμία περίπτωση τον πρώτο ρόλο, σε αρκετές περιπτώσεις δε συνοδεύεται από κάποιο παράλληλο puzzle και ίσως εκεί θα ήθελα κάτι παραπάνω ή κάτι πιο πωρωτικό, υπό την έννοια ότι αφού έκαναν τον κόπο γιατί να μην το πάνε ένα επίπεδο παραπέρα με πιο χορταστικό πιστολίδι, αλλά anyway, δεν παίζουμε κάποιο FPS.

Οι γρίφοι λοιπόν στo Albedo: Eyes from Outer Space είναι όπως είπαμε λογικής point-and-click ή physics puzzles με ολίγη από platform και σε γενικές γραμμές είναι ευπρόσδεκτης ανεβασμένης δυσκολίας. Τα point-and-click σημεία αφορούν κυρίως την συλλογή αντικειμένων, την χρήση τους και τον συνδυασμό μεταξύ τους ή με το περιβάλλον, ενώ το σύνολο εμπλουτίζουν τα physics-based puzzles που ευνοούνται από την πολύ καλή physics engine του παιχνιδιού, θυμίζοντας λίγο του γρίφους με το Gravity gun στο Half-Life 2. Σε μια-δυο περιπτώσεις μάλιστα η αληθοφάνεια της φυσικής λειτούργησε… υπερβολικά, αφού πχ. έπρεπε να πιάσω μια σανίδα όπως θα το έκανα στην πραγματικότητα για να την τοποθετήσω κατάλληλα, ενώ πίστευα πως οκ, game είναι, όπως και να την πιάσω το ίδιο αποτέλεσμα θα δω.

Easter egg: Tentacles από το Day of the Tentacle… ‘Nuff said!

Τα puzzles και οι γρίφοι σε γενικές γραμμές ταιριάζουν 100% στην μυστήρια και υποβόσκουσα χιουμοριστική sci-fi ατμόσφαιρα και θα σας βάλουν να σκεφτείτε λίγο παραπάνω, ίσως και με κάποιο πιο «ψυχεδελικό» τρόπο ενίοτε, χωρίς να γίνονται παράλογοι. Η μόνη παράλογη δυσκολία όπως προανέφερα θα προκύψει από την έλλειψη «γυαλίσματος» που έχουν οι ίδιοι οι μηχανισμοί του παιχνιδιού, καθώς το πρόβλημα συνήθως δεν έγκειται στην έμπνευση, αλλά στην εκτέλεση των πράξεών σας.

Ήθελε λίγο παραπάνω δουλειά
Για παράδειγμα, σε κάποια φάση θα πρέπει να φτιάξετε μια σκάλα από κομμάτια σωληνώσεων για να βγείτε από ένα δωμάτιο. Ενώ η όλη σύλληψη του γρίφου είναι έξυπνη και η λύση σταδιακά εμφανής, ο τρόπος που υλοποιείται από άποψης μηχανισμών και χειρισμού θα σας παιδέψει χωρίς λόγο. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει συνοχή στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα στο παιχνίδι και αρκετές φορές θα πρέπει να μαντέψετε το πώς θα κάνετε κάτι, παρόλο που πάνω-κάτω θα ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Ευτυχώς υπάρχει ένας hint μηχανισμός που κάνει highlight τα αντικείμενα ενδιαφέροντος σε περίπτωση που «σκαλώσετε».

Αυτό που δεν πολύ-βοηθάει επίσης την όλη κατάσταση είναι το inventory και ο τρόπος που λειτουργεί. Στη βάση του αποτελεί ένα αμιγώς Adventure-άδικο interface με επιρροές παλιάς καλής Lucas Arts, όπου κουβαλάτε αντικείμενα, τα κάνετε examine, τα χρησιμοποιείτε ή τα συνδυάζετε μεταξύ τους κλπ. Η ποικιλία των αντικειμένων, το interaction με αυτά, ο τρόπος που τα αξιοποιείτε και η χρησιμότητά τους στους γρίφους ακολουθούν μια ωραία old-school λογική σαν γενική ιδέα, όμως και πάλι εδώ η «εξυπνάδα» του μηχανισμού «σκαλώνει» στην κάπως προβληματική και clunky εκτέλεση.

Πόσες φορές πάτησα να συνδυάσω το τάδε αντικείμενο με κάποιο άλλο, και αυτό δεν έγινε εύκολα με τη μία για κάποιο μυστήριο λόγο. Παρόλα αυτά, επειδή συμπαθώ κιόλας το παιχνίδι στο σύνολό του, θα προσθέσω ωστόσο ότι εν τέλει κάπως συνήθισα το interface στην πορεία και μάλιστα ανακάλυψα και μια πρωτοτυπία στον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένο, μια πρωτοτυπία που θα μπορούσε να ξεχωρίσει εάν ήταν πιο σαφής και λειτουργούσε πιο άμεσα και συγκεκριμένα.

Συμπαθητική προσπάθεια
Παρόλα τα… εκτελεστικά προβλήματά του ωστόσο το Albedo: Eyes from Outer Space δεν παύει να είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα indie games που έπαιξα τελευταίως, και επαναλαμβάνω πως κινείται σε ένα δρόμο που θεωρώ πως δεν έχει ανοιχθεί ακόμη όσο θα έπρεπε, τον δρόμο των First-Person Action/Adventures, με point-and-click αλλά και shooting λογική ταυτόχρονα.

Προσπαθεί αν μη τι άλλο να κάνει κάτι διαφορετικό και για αυτό το λόγο θεωρώ ότι αξίζει της προσοχής μας παρά τα όποια θέματα, ενώ η αισθητική του είναι… τέρμα cult και ενδεχομένως να «φτιάξει» όσους την πιάσουν. Όσοι επιχειρήσετε να ασχοληθείτε μαζί του θα πρέπει να γνωρίζετε επίσης πως θα σας πάρει γύρω στις έξι με επτά ώρες για να το ολοκληρώσετε, διάρκεια που δεν είναι ακριβώς χορταστική, αλλά πρακτικά την υπολογίζουμε εξαιρώντας το γεγονός πως σίγουρα κάπου-κάποια στιγμή θα κολλήσετε εάν δεν καταφύγετε σε walkthrough, επομένως δύναται συνολικά ο χρόνος ενασχόλησης να αυξηθεί -ειδικά με έναν από τους τελευταίους τύπου quick-time γρίφους, καλή τύχη!

Ποπ κορν και Albedo
Περνώντας στο τεχνικό κομμάτι τώρα του Albedo: Eyes from Outer Space, για το οποίο δεν έχω κάνει κανένα σχόλιο μέχρι στιγμής, να πω πως το παιχνίδι είναι απρόσμενα καλό! Τα περιβάλλοντα και οι φωτισμοί δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και είναι αρκετά προσεγμένα σε επίπεδο λεπτομέρειας, ενώ ομολογώ ότι έχει μια από τις πιο περίεργες αισθητικές που έχω δει. Τα lighting effects προσδίδουν ένα μυστήριο στο όλο σύνολο, ενώ εντυπωσιακά είναι τα physics και το interaction με τα διάφορα αντικείμενα του περιβάλλοντος, ειδικά όταν «συνεργάζεται» και ο χειρισμός και δεν glitch-άρει. Ο γενικός σχεδιασμός και η αισθητική από την άλλη, προσεγγίζουν άψογα σχεδόν το 60s sci-fi κινηματογραφικό κλίμα.

Όσον αφορά τον ήχο, η παραπάνω αισθητική είναι ολοφάνερη, τόσο στα μουσικά θέματα του παιχνιδιού, όσο και στα διάφορα εφέ. Εξαιρετικό είναι το ambience των χώρων που δημιουργεί «σωστή» ατμόσφαιρα, ενώ το voice-acting έχει μια ρετρό Adventure ποιότητα που μπορεί να φαντάζει κάπως αστεία ενίοτε, αλλά θεωρώ πως αποτίνει φόρο τιμής σε παλαιότερες κλασικές δημιουργίες.

Αξίζει μια ματιά, αλλά είναι… περίεργο!
Το Albedo: Eyes from Outer Space είναι πράγματι ένα ιδιαίτερο game. Μια ιδιόρρυθμη και ευφυής σαν σύλληψη μίξη Adventure με FPS, με πολύ μεγαλύτερο βάρος ασφαλώς στα έξυπνα puzzles και την cult sci-fi ατμόσφαιρα, που όμως κάπου δεν καταφέρνει να «δέσει» αρμονικά όλα αυτά τα στοιχεία και υποφέρει από διάφορα μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα, κυρίως εκτελεστικής φύσεως.

Ωστόσο, το συστήνω ανεπιφύλακτα στους φίλους των παλιών καλών Adventures (ειδικά της Lucas Arts) και του κλασικού sci-fi, σημειώνω την σχετικά χαμηλή του τιμή (14,99€) και σαφώς εύχομαι να δούμε περισσότερα games στο μέλλον που θα επιχειρούν με ακόμη καλύτερο τρόπο την μίξη που τολμά να κάνει η εν λόγω indie δημιουργία.

Θετικά:
- Cult sci-fi ατμόσφαιρα ταινιών δεκαετίας ’50-‘60
- Προσπαθεί να συμπεριλάβει πολλά gameplay στοιχεία
- Μερικοί δύσκολοι και έξυπνοι γρίφοι
- Easter eggs, «ψαγμένο» χιούμορ

Αρνητικά:
- Δεν παρουσιάζει συνοχή στους μηχανισμούς
- Ιδιότροπος χειρισμός και interface
- Θα κολλήσετε σε γρίφους χωρίς λόγο εξαιτίας των παραπάνω
- Προσπαθεί να κάνει πολλά πράγματα και κάπου μπλέκεται

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 7.5
Gameplay: 6.5
Αντοχή: 6.5
Γενικά: 7

Σίγουρα ξεχωριστό, αν και δυστυχώς κάπου «αδικεί τον εαυτό του».

Γρηγόρης Βούλγαρης