Signet City

Το επόμενο RPG από τους δημιουργούς του Citizen Sleeper.

Το επόμενο video game του Gareth Damian Martin, του κύριου developer του Citizen Sleeper και της συνέχειάς του, είναι μια δραστική αλλαγή από το να παίζεις ως ένα συναισθηματικό android που προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβιώσει ενώ διαχειρίζεται πόρους και σχέσεις. Ονομάζεται Signet City, το πρώτο πρόσωπο RPG fungalpunk σε βλέπει να παίζεις ως μια συναισθηματική σπόρος που πρέπει να διασπείρει τον εαυτό της μέσα σε μια πόλη μολύνοντας μυστικά νέους ανθρώπους. Ως σπόρος, γίνεσαι η νέα καθοδηγητική ψυχή αυτών που μολύνεις, δρώντας ως μια φωνή που επηρεάζει το πώς αισθάνονται, ώστε να μπορείς στη συνέχεια να διαμορφώσεις το πώς ενεργούν και τελικά να κατευθύνεις το πώς εξελίσσονται τα γεγονότα στην πόλη. Ακόμα κι αν δεν λειτουργεί όπως αυτοί μηχανικά, αφηγηματικά, ακούγεται σαν να παίζεις ως οι συναισθηματικές ικανότητες στο Disco Elysium ή Esoteric Ebb–είσαι μια εξωτερική προοπτική που προσπαθεί να καθοδηγήσει τον ξενιστή σου προς αυτό που νομίζεις ότι είναι το καλύτερο αποτέλεσμα.

“Ως παράσιτο, κάθε μέρα επιλέγεις ποιον ξενιστή θα μολύνεις και τότε έχεις έναν περιορισμένο αριθμό Action εκείνη την ημέρα,” μου είπε ο Martin. “Και κάθε ξενιστής έρχεται με ένα κομμάτι της πόλης που ζει, σαν ένα μικρό hub. Νομίζω ότι είναι καλύτερα να το σκεφτείς περισσότερο σαν το Dishonored όπου έχεις αυτά τα μικρά κομμάτια της πόλης–δεν έχεις μια ολόκληρη πόλη που μπορείς να περιπλανηθείς.”

“Το κλειδί είναι ότι το παράσιτο τρέφεται από το συναίσθημα. Και το σύστημα ικανοτήτων, η RPG πτυχή του video game, βασίζεται σε όλα στο συναίσθημα. Ας πούμε ότι ως παράσιτο, θέλεις να φτάσεις σε αυτήν την συγκεκριμένη περιοχή ενός [ορισμένου] hub. Έτσι, φορτώνεσαι ως αυτός ο χαρακτήρας και λες, ‘Εντάξει, υπάρχει αυτή η πόρτα στο δρόμο μου. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να περάσω από αυτήν. Ένας τρόπος που θα μπορούσα να περάσω είναι να την κλωτσήσω, αλλά αν θέλω να την κλωτσήσω, μπορώ να πάρω μια αύξηση του modifier αν ο ξενιστής μου είναι θυμωμένος. Έτσι, θα τον πάρω στην pub και θα τον βάλω σε μια διαφωνία με κάποιον που είναι στην pub και αυτό θα τον κάνει [τον ξενιστή μου] πιο θυμωμένο και τώρα μπορώ [πιο εύκολα] να κλωτσήσω αυτήν την πόρτα.'”

Όπως και τα δύο video games του Citizen Sleeper, ρίχνεις ακόμα ένα εξάπλευρο ζάρι στο Signet City, οπότε οποιαδήποτε επιλογή κάνεις μπορεί να αποτύχει χάρη στην σκληρότητα της τύχης. Ο Martin μίλησε για το πώς, στο παράδειγμα της κλωτσιάς της πόρτας, θα μπορούσες να τραυματίσεις τον μολυσμένο ξενιστή σου στην προσπάθεια. Και αυτό μπορεί να σε οδηγήσει να προσπαθήσεις να λύσεις το ίδιο πρόβλημα αλλά με έναν διαφορετικό ξενιστή. Και καθώς κανένας δύο ξενιστές δεν είναι ίδιοι, ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να τους βοηθήσεις είναι διαφορετικός. Για να ωθήσεις κάποιον σε κατάσταση αδρεναλίνης, μπορεί να χρειαστεί να ανακαλύψει πολιτικές αφίσες ενός ατόμου ή πολιτικής που δεν υποστηρίζει, για παράδειγμα, ή να τον πάρεις στην κορυφή ενός ουρανοξύστη αν φοβάται τα ύψη.

“Με έναν περίεργο τρόπο, υπάρχει λίγο από το Firewatch σε αυτό, στο ότι όταν είσαι ένας από αυτούς τους χαρακτήρες, περιπλανιέσαι στον χώρο και ανακαλύπτεις,” είπε ο Martin. “Και τότε όταν βρεις κάτι που μπορεί να κάνει ή να αντιδράσει ο χαρακτήρας, το βρίσκεις κοιτάζοντας και μετά κρατάς την αριστερή σκανδάλη για να εμφανίσεις το UI που σχετίζεται με αυτό.”

Αυτό που βρίσκω πιο ενδιαφέρον σε αυτό είναι πώς αυτός ο τύπος αφήγησης παίζει με την έννοια της αντίληψης. Ως κάποιος που παίζει πολλά tabletop role-playing games, συμμετέχω σε φαντασία με άλλους ενήλικες πολλές φορές την εβδομάδα. Και κατά τη διάρκεια αυτών των συνεδριών, οι παίκτες συχνά αλλάζουν τον τρόπο που αναφέρονται στον εαυτό τους και τον χαρακτήρα που παίζουν. Θα χρησιμοποιώ πάντα το πρώτο πρόσωπο “εγώ,” όταν μιλάω για τον εαυτό μου, αλλά θα το χρησιμοποιώ επίσης όταν προσποιούμαι ότι είμαι ο χαρακτήρας μου. Αλλά όχι πάντα, όμως. Θα πω επίσης ότι ο χαρακτήρας μου κάνει κάτι σαν να ήμουν αφηγητής που τους καθοδηγεί. Έτσι, ενώ σχεδόν πάντα χρησιμοποιώ το πρώτο πρόσωπο, μερικές φορές χρησιμοποιώ το τρίτο πρόσωπο, και ακόμη και το δεύτερο πρόσωπο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις.

Σε αυτήν την ίδια προοπτική, το Signet City είναι ένα video game που αφηγείται σε πρώτο-, δεύτερο- και τρίτο-πρόσωπο. Η κάμερα είναι σε πρώτο πρόσωπο, αλλά το video game αναφέρεται στο παράσιτο ως “εσύ,” και οι διάφοροι ξενιστές αναφέρονται στο τρίτο πρόσωπο. Αλλά είσαι ακόμα εσύ, ο παίκτης, πίσω από όλα αυτά. Όταν μίλησα με τον Martin γι' αυτό, είπαν ότι η σχέση της προοπτικής ήταν η ακριβής έννοια που ήθελαν να εξερευνήσουν στο Signet City.

“Το παράσιτο επηρεάζεται από την παρατήρηση του tabletop παιχνιδιού και πώς όταν παίζεις έναν χαρακτήρα σε tabletop role-playing games, μερικές φορές χρησιμοποιείς το όνομά σου, μερικές φορές χρησιμοποιείς το όνομα [του χαρακτήρα σου],” είπε ο Martin. “Μερικές φορές λες, ‘Ω, θα ήταν πραγματικά ωραίο αν συνέβαινε αυτό το πολύ κακό πράγμα στον χαρακτήρα μου τώρα, γιατί αυτό θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον.’ Και μερικές φορές είσαι περισσότερο στο μυαλό τους και είσαι περισσότερο σαν, ‘Ω Θεέ, πραγματικά δεν θέλω αυτό να πάει στραβά. Θα ήθελα πραγματικά, πραγματικά [μια καλή ρίψη] για να πάει καλά.’ Και νομίζω ότι αυτό είναι ένας πραγματικά ενδιαφέρον χώρος. Νομίζω ότι τα video games δεν μπαίνουν πραγματικά σε αυτό–δεν σκέφτονται τον παίκτη [ως μια συγκρουόμενη προοπτική] τόσο πολύ. Ίσως στο Baldur’s Gate [3], να πάρεις λίγο από αυτό όταν κάνεις μια Dark Urge playthrough. Αλλά αυτό, για μένα, είναι ένα πραγματικά συναρπαστικό κομμάτι των tabletop games, οπότε αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να εισάγω.”

“Ανοίγει τη συγγραφή γιατί πρέπει να προσπαθήσω να καταλάβω, ‘Πώς να το γράψω αυτό;’ Έτσι, το video game είναι σε δεύτερο και τρίτο πρόσωπο ταυτόχρονα γιατί [όταν] γράφω πώς είναι να είσαι το παράσιτο, [χρησιμοποιώ] ‘εσύ, εσύ, εσύ,’ και μετά γράφω τι βιώνει ο ξενιστής. Έτσι, ‘Ο Sid κάνει αυτό, ο Sid κάνει εκείνο, ο Sid αισθάνεται αυτό.’ Και έτσι αυτό είναι ένας πραγματικά συναρπαστικός και ενδιαφέρον χώρος για να παίξεις. Και για μένα, το βρίσκω ενδιαφέρον να θέτω στον εαυτό μου αυτές τις προκλήσεις και αυτές τις δομές. Και πολλά από αυτά βασίζονται σε πράγματα που βρήκα ενδιαφέροντα στο Citizen Sleeper, αλλά αυτή η μορφή δεν μπορούσε απαραίτητα να τα περιλάβει. Αλλά αν αλλάξω τη μορφή και κάνω κάτι λίγο πιο τολμηρό [με το Signet City], μπορώ να βρω χώρο να το κάνω.

Όπου αυτές οι προοπτικές τελικά συγκρούονται και αρχίζουν να τρίβονται η μία με την άλλη είναι όπου το Signet City φαίνεται να εμβαθύνει στο punk, δημιουργώντας τριβές και αντεπίθεση μέσα στην αστική του ρύθμιση μέσω των συγκρουόμενων προοπτικών της πόλης στο σύνολό της και των πιο προσωπικών μαχών μεταξύ του fungal παρασίτου και των ατομικών ξενιστών.

“Νομίζω ότι υπάρχουν απόλυτες συνδέσεις με τον αυταρχισμό, αλλά υπάρχουν επίσης συνδέσεις με επανάσταση και ριζοσπαστικές ιδέες,” είπε ο Martin. “Και νομίζω ότι αυτό είναι που με ενθουσίασε πραγματικά για την αρχή της δουλειάς πάνω σε αυτό, ήταν ότι ένα παράσιτο μπορεί να εκπροσωπεί και τα δύο αυτά πράγματα ταυτόχρονα και μπορείς να εμπλακείς με την ιδέα.”

“Αν είσαι το πιο ισχυρό ον στην [πόλη], τότε τελικά αυτό είναι που γίνεσαι. Προς τι κατευθύνεις την πόλη και ποιος είναι ο ρόλος σου σε αυτό; Είσαι ένας ποιμένας ή είσαι ένας αφέντης; Προκαλείς ή ελέγχεις; Καταστρέφεις ή είσαι σαν, ‘Ναι, γαμώ τους ανθρώπους. Κατέστρεψαν την οικολογία, η οικολογία έρχεται για αυτούς τώρα. Πρέπει πραγματικά να πεθάνουν.’ Αυτά είναι τα πράγματα που νομίζω ότι μπορείς πραγματικά να εμβαθύνεις με έναν πρωταγωνιστή όπως [ένα fungal spore] και με μια δομή όπως αυτό το video game.”

Θα πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα για να κατανοήσουμε καλύτερα πώς θα φαίνεται και θα παίζεται το Signet City, καθώς μόνο ένα trailer ανακοίνωσης για το video game έχει αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής.

Για εκτενή συζήτηση, πες μας την άποψή σου στο παρακάτω forum topic.