Destiny: Rise of Iron

Ένα μικρό βήμα μπροστά και ένα μεγάλο άλμα προς τα πίσω. 

Το Destiny αποτέλεσε μια πολυαναμενόμενη κυκλοφορία που ωστόσο απογοήτευσε σε αρκετούς τομείς, τουλάχιστον με βάση τα όσα περιμέναμε. Το Destiny: The Taken King αποτέλεσε ένα πολύ γεμάτο σε περιεχόμενο expansion το οποίο διόρθωσε τα κακώς κείμενα και παρουσίασε το Destiny όπως θα έπρεπε να το είχαμε παίξει την πρώτη ημέρα. Ολοκληρωμένο και προσεγμένο.

Πλέον, μένει να δούμε τι έχει να προσφέρει το τέταρτο expansion της Activision για το Destiny, που φέρει την ονομασία Rise of Iron. Άραγε τι παραπάνω ουσιαστικό θα μπορούσαμε να δούμε; Έχοντας ήδη καταγράψει πάνω από 40 ώρες μαζί του, οφείλω να ομολογήσω ότι οι αρχικές ανησυχίες μου επιβεβαιώθηκαν.

Όπως είχε ανακοινωθεί και παλαιότερα το Rise of Iron αποτελεί "DLC σφήνα". Δεν ήταν προγραμματισμένο και μάλιστα αναπτύχθηκε σε μόλις εννέα μήνες και αυτό από διαφορετική ομάδα από αυτήν που μας χάρισε το The Taken King και εργάζεται επίσης πάνω στο Destiny 2. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι το Rise of Iron δεν είναι διαθέσιμο για PS3 και Xbox 360, κάτι που ίσως χρονικά δεν ήταν η καλύτερη επιλογή μιας και οι κονσόλες νέας γενιάς ακόμα δεν κυκλοφόρησαν και ένα upgrade στις διαθέσιμες είναι κάτι που σίγουρα θα αποφύγουν πολλοί.

Προφανώς στην Bungie οι developers δεν τα έκαναν όλα λάθος. Ούτε το Rise of Iron μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αντάξιο του The Taken King. Για την ακρίβεια δεν πλησιάζει καν την ποιότητα δουλειάς που έγινε πέρυσι από την πλευρά των developers και δείχνει περισσότερο ότι κυκλοφόρησε κάπως βιαστικά.

Η οργή της μηχανής
Στο δια ταύτα η πλοκή ποτέ δεν ήταν το δυνατό σημείο του Destiny και το Rise of Iron δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Η ιστορία ξεκινάει αρκετά χρόνια στο παρελθόν όπου οι Iron Lords, δηλαδή οι πρώτοι Guardians, προσπαθούν να δαμάσουν μία νανοτεχνολογία με όνομα SIVA αλλά μόλις καταλαβαίνουν ότι δεν είναι εφικτό αποφασίζουν να την σφραγίσουν πίσω από ατσάλινες πόρτες και τείχη. Μοναδικός επιζών της μάχης είναι ο Lord Saladin ο οποίος αποτελεί και το κύριο NPC πλέον.

Ο Saladin ζητάει την βοήθεια των Guardians γιατί το μυστικό (SIVA) έχει ανακαλυφθεί από τους παλιούς καλούς Fallen οι οποίοι με την βοήθεια των Devil Splicers τους, μία elite μονάδα που δεν έχουμε ξανασυναντήσει, χρησιμοποιούν την δύναμη της SIVA για να επαυξήσουν τις δυνάμεις τους. Οι Fallen μετά τις αλλεπάλληλες ήττες τους είχαν επιδοθεί στο να ψάχνουν στα συντρίμμια του πολιτισμού της Golden Age (η εποχή πολύ πριν τα συμβάντα με τα οποία ασχολούμαστε) ενώ οι Guardians μαζεύανε τα κομμάτια τους από τις συγκρούσεις με τους Taken. Και έτσι πέσανε πάνω στην SIVA. Υπό την τεράστια απειλή που αποτελεί η SIVA για την ανθρωπότητα, ειδικά στα χέρια ενός ορκισμένου εχθρού, αποστέλλονται οι Guardians για να δώσουν ένα τέλος, μία και καλή.

Η τρίτη χρονιά
Δεν μπορούμε παρά να σκεφτόμαστε διαρκώς το The Taken King την ώρα που παίζουμε το Rise of Iron. Μάλλον μας καλόμαθε η Bungie με το προηγούμενο εκπληκτικό DLC και αναμέναμε κάτι εξίσου δυνατό και γεμάτο. Να που όμως ήταν αναπόφευκτο να απογοητευτούμε με αυτές τις βλέψεις. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το main story έχει μια πενιχρή διάρκεια δύο ωρών το πολύ και αυτό συμπεριλαμβάνει τις επιστροφές στην βάση και μετά την ολοκλήρωσή του πάμε ήδη στα επαναλαμβανόμενα activities. Πέρα από την τελική μάχη στο story, το υπόλοιπο περνάει παντελώς αδιάφορο. Ο κύριος μας σύμμαχος όπως προαναφέρθηκε είναι ο Lord Saladin και συνοδεύεται από τον αντικαταστάτη του Cayde-6, Shiro-4. Πέρα από την διάρκεια του story, το επόμενο μεγάλο πρόβλημα αφορά τους NPCs. Ο Saladin είναι ο πιο βαρετός χαρακτήρας που έχει εμφανιστεί στο Destiny έως τώρα και μπορεί στην καλύτερη να χαρακτηριστεί ως "παγοκολόνα". Ο Shiro-4 επίσης αποτυγχάνει να επαναλάβει την επική παρουσία του Cayde-6 (ειδικά στους υπέροχα απολαυστικούς διαλόγους με την Eris Morn) στο The Taken King. Α, και αν περιμένετε κανένα νέο class ή αυξημένο level cap διαγράψτε τα γιατί δεν παίζει. Μόνο το light level αυξήθηκε στο 400 που ήταν αναμενόμενο για να μας βάλει στη διαδικασία να κυνηγήσουμε νέα loots από τα νέα activities.

Η νέα βάση βρίσκεται στις κορυφές του Felwinter Peak και αποτελείται από το Iron Temple και τον εξωτερικό του χώρο. Εδώ μπορείτε να κάνετε όλες τις καθημερινές συναλλαγές σας όπως να πάρετε νέα bounties και να αποθηκεύσετε αντικείμενα. Για συναλλαγές με τα factions πρέπει να επιστρέφετε κάθε τόσο στο Tower όπως ακριβώς και σε προηγούμενα DLCs. Παρότι είναι ιδιαίτερα μικρή, αποτελεί γενικά μία όμορφη και καλοσχεδιασμένη περιοχή με απέραντη θέα προς το Cosmodrome και τα Plaguelands.

Ο “νέος” χάρτης που προστέθηκε βρίσκεται στην Old Russia και ονομάζεται Plaguelands. Συνδέεται μέσα από στοές με το Cosmodrome και στον σχεδιασμό του δεν έχει παρά μικρές διαφορές με αυτό. Μην περιμένετε να δείτε κάτι πέρα από χιόνια, απλά με βελτιωμένα backgrounds και προσθήκες από στοιχεία σχετικά με την SIVA. Εδώ μπορείτε να επιδοθείτε στα κλασσικά πλέον patrols, να περιμένετε για κάποιο public event ή να μπουκάρετε στο Archon’s Forge που είναι ο πνευματικός ακόλουθος του Court of Oryx από το The Taken King.

Το τελευταίο όμως έχει ουσιώδεις διαφορές και υπολείπεται σε ποιότητα αλλά και ενδιαφέρον συγκριτικά με το Court of Oryx. Από εκεί που είχαμε boss fights που απαιτούσαν τακτικές και σε περιπτώσεις και πολύ αρμονική προσέγγιση, εδώ έχουμε μια ορδή από mobs που ακολουθείται από ένα τελείως generic boss, όταν καταφέρετε να σκορπίσετε την ορδή που έρχεται σε κύματα. Προσωπικά το βρήκα ανιαρό και επαναλαμβανόμενο και οι πιθανότητες να συναντήσετε άλλους Guardians είναι πολύ μικρή για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Στα ίδια κυμαίνονται και οι Devil Splicers που δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα βασικό reskin των υπαρχόντων Fallen χωρίς κάποια νέα ιδιότητα. Εδώ επιστρέφει ο Sepiks Prime από το Year 1 που απλά βάφεται κόκκινος και παίρνει το επίθετο Perfected. Οι Taken από την άλλη είχαν ανακατέψει καλά την τράπουλα και μας ταράξανε μέχρι να μπορέσουμε να τους προβλέψουμε. Αντίστοιχα τα patrols μία από τα ίδια και όσον αφορά τα strikes, παρότι προστέθηκε ένα νέο και τροποποιήθηκαν δύο προϋπάρχοντα μην περιμένετε μεγάλες συγκινήσεις. Όλοι οι χάρτες θα σας φανούν γνώριμοι και ακόμα και στο καινούριο strike δεν θα έχετε την χαρά να εξερευνήσετε κάτι πραγματικά νέο.

Χαιρετίζουμε την εξέλιξη και εκλογίκευση των μηχανισμών, αλλά δεν δεχόμαστε να δίνεται η βάση μόνο εκεί και όχι στο συνολικό περιεχόμενο.

Μετά από τα παραπάνω -που ασφαλώς ακούγονται αρνητικά- πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχουν και θετικά στοιχεία. Καταρχάς το σύστημα Infusion του The Taken King συνεχίζεται και βελτιώθηκε ακόμα περισσότερο. Μπορείτε να κάνετε infuse ότι αντικείμενο θέλετε με κάτι μεγαλύτερου light αλλά πλέον μπορείτε να έχετε πρόσβαση σε υψηλού light αντικείμενα με μία σειρά από activities όπως Heroic Strikes, Nightfall, Archon’s Forge, Crucible ή ακόμα και reward packages από factions, όπως και φυσικά μέσω των Raid, Iron Banner και Trials of Osiris. Έτσι, θα κάνετε τον Guardian σας να έχει την εμφάνιση και οπλισμό που σας αρέσει χωρίς να περιορίζεστε στο ένα αντικείμενο του Raid για να φτάσετε υψηλό light level. Επίσης το αντικείμενο που θα κάνετε infuse θα πάρει το πλήρες light από αυτό που χρησιμοποιήσατε και όχι μέρος αυτού αν η διαφορά είναι μεγάλη. Στον αντίποδα βέβαια έρχεται το ζήτημα του ότι τα loots ποτέ δεν θα είναι παρά 1-3 πόντους light πάνω από τον Guardian, το οποίο αναπόφευκτα σημαίνει πολύ περισσότερο grinding.

Τα Artifacts που είχαμε πρωτογνωρίσει στο The Taken King τροποποιήθηκαν και εκλογικεύτηκαν περαιτέρω. Προστέθηκαν συνολικά οχτώ ακόμα που μπορείτε να τα αποκτήσετε μέσω ενός εβδομαδιαίου quest και καθένα από αυτά έχει μοναδικές ιδιότητες και μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιοδήποτε class (εν αντιθέσει με το The Taken King όπου ήταν class-specific).

Στο Rise of Iron συναντάμε μεγάλη βελτίωση στο weapon balancing. Διακρίνεται μια τεράστια ποικιλία από όπλα που χρησιμοποιούνται είτε σε PVE είτε σε PVP και τέλος έχουμε μία γενική βελτίωση στο ρυθμό με τον οποίον ανεβάζουμε reputation με το οποιοδήποτε faction. Σε προσπάθεια αποφυγής των spoilers θα σας πούμε απλά να βρείτε και να επενδύσετε τον χρόνο που απαιτούν τα exotic quests γιατί είναι κορυφαία και πολύ πιο βαθιά από το κυρίως story. Θα αναπολήσετε και ενδεχομένως να συγκινηθείτε κιόλας αν είστε στο Destiny από παλιά.

Με αυτά και με αυτά είναι δεδομένο ότι η διάρκεια θα είναι μεγάλη μιας και αναμένονται και άλλες προσθήκες όπως το Hard Mode του Raid και τα Challenge Modes που θα απαιτούν να σκοτώνετε το επιλεγμένο boss την εκάστοτε εβδομάδα με συγκεκριμένο τρόπο. Δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να αγγίξει το The Taken King που έτεινε στο ατελείωτο, αλλά και πάλι τις έχετε στο νερό τις 50 ώρες μέχρι να το βαρεθείτε.

Μια δυνατή endgame εμπειρία
Ναι, το Wrath of the Machine είναι το πιο καλό κομμάτι του DLC. Είναι ένα φοβερά προσεγμένο και καλοσχεδιασμένο raid με απαιτητικά αλλά παράλληλα απολαυστικά encounters και διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου raid ως τώρα με αξιώσεις. Τα boss fights και ολόκληρη η περιοχή είναι όμορφα σχεδιασμένα και όντως το αισθάνεσαι σαν ένα σκοτεινό και απαιτητικό raid. Στρατηγική, συνεργασία και υπομονή είναι απαραίτητα και φυσικά ανταμείβονται γενναιόδωρα όταν και άμα πετύχετε. Τα παραπάνω ισχύουν παρότι έχουμε πρακτικά μόνο δύο bosses που τα πολεμάτε σε δύο φάσεις, αλλά το αποκορύφωμα είναι στο Siege Engine (δεν θα κάνω spoil άλλα είναι ένα μοναδικό και φρέσκο encounter).

Πέρα από τα boss fights οφείλω να αναφέρω και τα puzzles που είναι επίσης απολαυστικότατα. Ίσως λίγο παράλογα σε φάσεις αλλά και πάλι θα τα γουστάρετε. Αν προσπεράσουμε το μεγάλο πρόβλημα του story τότε όλα καλά, αλλά αν βάλετε και αυτό μέσα στην αξιολόγηση του raid τότε θα αναρωτηθείτε σίγουρα «Ποιος είναι αυτός ο Aksis;» γιατί αναφέρεται το πολύ δύο φορές σε διαλόγους, κάτι που συνεπώς ρημάζει την ιδέα ενός επικού τελικού boss.

Στα του PVP έχουμε τρεις νέους χάρτες και την μεγάλη προσθήκη των Private Matches που τόσο καιρό παρακαλούσαν πολλοί να προστεθούν και προβλέπονται δυνατές μάχες μεταξύ clans. Ίσως να είναι και το εισιτήριο της Bungie για τα e-sports. Προστέθηκε επίσης το Supremacy mode του Crucible που είναι σκέτο μακελειό. Σκεφτείτε Clash απλά όποτε πεθαίνει κάποιος του πέφτει το crest. Σκοράρετε μόνο όταν σηκώσετε το crest (δηλαδή περάσετε από πάνω του) προτού προλάβει να το κάνει αντίπαλος και γίνει deny. Εδώ συναντάμε πολλά "ντου και ξύλο", ίσως παραπάνω από ότι έπρεπε γιατί όλοι τρέχουν για τα crests χωρίς ιδιαίτερη σημασία στην τακτική. Δυστυχώς δεν υπάρχει όμως καμία σαφής βελτίωση στους χρόνους που χρειάζεται για να βρείτε match, που κυμαίνονται πάλι σε πεντάλεπτο κατά μέσο όρο. Οπότε ετοιμαστείτε για αρκετά χασμουρητά και πλήξη μέχρι να μαζευτούν οι Guardians.

Φτάνει πια με την επαναχρησιμοποίηση μοντέλων
Στο κομμάτι των γραφικών δεν έχουμε καμία αισθητή εξέλιξη όπως ήταν και αναμενόμενο. Τα υπέροχα designs, απέραντα και λεπτομερέστατα backgrounds όπως και τα πολύ υψηλής ποιότητας effects επιστρέφουν και εδώ. Αυτό όμως που απογοητεύει είναι ότι δεν έχουμε και καμία προσθήκη. Οι εχθροί είναι οι ίδιοι με άλλα skins, οι χάρτες το ίδιο και ακόμα και τα όπλα δεν εμπλουτίστηκαν παρά ελάχιστα και κυρίως με νέα χρώματα.

Αυτό που ίσως μπορούμε να θεωρήσουμε θετικό είναι η βελτίωση που έγινε στην συνολική εικόνα στα Plaguelands. Ο κόσμος είναι πολύ πιο μουντός και βαρύς και οι καταστροφικές εικόνες στo background προκαλούν δέος και σε φάσεις έντονα συναισθήματα. Το βασικό πρόβλημα παραμένει όμως ότι είναι η ίδια περιοχή με το Cosmodrome, οπότε δεν θα δώσουμε ιδιαίτερους πόντους εδώ. Παρότι υπάρχει εμφανής βελτίωση, δεν υπάρχει κάποια τέτοια εικόνα που θα σας μαγέψει και θα σας κάνει να αγναντεύετε με τις ώρες.

Φέρτε πίσω τον Cayde-6 και την Eris Morn, τώρα
Δέχομαι ότι ο Saladin, όπως και ο Shiro-4 είναι καλά γραμμένοι και όντως κάνουν και οι δύο voice actors καλή δουλειά. Βέβαια ακολουθούν και ένα σενάριο που τους έχει δοθεί και αυτό είναι το πρόβλημά τους. Στο The Taken King είχαμε την χαρά να ακούμε ενδιαφέροντες διαλόγους με χιουμοριστικά στοιχεία που φέρνανε ένα χαμόγελο στα πρόσωπά μας αλλά και μας φανατίζανε να θέλουμε να τσακίσουμε τον Oryx και την στρατιά του. Έλειπε αυτό από το Destiny, ήρθε, αλλά έκανε ξανά φτερά. Οι διάλογοι πλέον επέστρεψαν στο βαρετό τους μοτίβο με μία αχτίδα φωτός να αχνοφαίνεται όποτε ακούμε τον άψογο Nolan North στον ρόλο του Ghost. 

Το soundtrack είναι επικό από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε το Destiny και έτσι συνεχίζει και αυτήν την φορά. Δεν θα παραπονεθώ για την ποιότητα και την πώρωση που βγάζουν οι έντονες μουσικές που συνεχίζουν να είναι επηρεασμένες από κλασική μουσική, metal και σε φάσεις και retro spaceίλα.

Αν δεν ασχοληθήκατε ως τώρα τότε προσπεράστε το
Ομολογουμένως μας χαρίστηκαν επικές στιγμές στο The Taken King και έτσι πολλοί ακολούθησαν και στο Rise of Iron. Καθόλα τα χρόνια έχουμε λιώσει στο εθιστικότατο gameplay αλλά πάντα με ελπίδες για κάτι καλύτερο στα επερχόμενα expansions κάνοντας τα στραβά μάτια στα αρκετά αρνητικά. Ένα από αυτά είναι και η τιμή του Rise of Iron που ανέρχεται στα 30 ευρώ, ένα κόστος αρκετά υψηλό για τα όσα προσφέρει.

Είναι σαφές ότι το Destiny: Rise of Iron θα έπρεπε ως τελευταία προσθήκη να είναι βήμα προς τα εμπρός και όχι άλμα προς τα πίσω. Η συνταγή που προϋπήρχε ήταν εκεί και δούλεψε στο The Taken King. Παλιοί και νέοι Guardians χαιρετίσαμε αυτό που είδαμε και είχαμε ελπίδες να συνεχιστεί και τώρα. Κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό αλλά τα δείγματα υπάρχουν. Η Activision με την Bungie επένδυσαν σε ένα expansion που θα ικανοποιήσει μόνο τους hardcore φίλους του Destiny που απλά διψούν για λίγο επιπλέον περιεχόμενο.

Έχουμε μεγάλες προσδοκίες για το Destiny 2 και ελπίζουμε να μην απογοητευτούμε πάλι. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Rise of Iron πιάνει πάτο αλλά δεν σημαίνει επίσης ότι θα είμαστε ευχαριστημένοι που δεν το κάνει. Όφειλε ως expansion να είναι κάτι παραπάνω από όλα όσα είχαμε ως τώρα, αλλά δυστυχώς στην πράξη αποδεικνύεται ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας.

Θετικά:
- Βελτίωση των μηχανισμών που ήδη υπάρχουν
- Ένα καταπληκτικό raid
- Βελτιωμένο weapon balance
- Private matches
- Απολαυστικά exotic quests

Αρνητικά:
- Τρομερά μικρό σε διάρκεια main story
- Ελάχιστο νέο περιεχόμενο
- Κοφτή και αδιάφορη ιστορία
- Υποδεέστερο storytelling σε σχέση με το The Taken King
- Καμία νέα προσθήκη σε εχθρούς
- Κανένας πραγματικά νέος χάρτης
- Αχαλίνωτο reskin και επαναχρησιμοποίηση μοντέλων και χαρτών

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 7.5
Gameplay: 7
Αντοχή: 7
Γενικά: 7

Η συνταγή δεν πέτυχε αυτήν την φορά και ελπίζουμε το Destiny 2 να μην ακολουθήσει τον ίδια πορεία.

Αλέξανδρος Ζεκάκης