Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad
Ποιος είπε ότι τα παιχνίδια του Β’ Παγκοσμίου έχουν χάσει την αίγλη τους;

Είδος: FPS
Format: PC
Εκδότης: Tripwire Interactive
Ανάπτυξη: Tripwire Interactive
Διάθεση: Enarxis Dynamic Media (210-9011900)
Παίκτες: 1-64
Απαιτήσεις: 2GB RAM, Επεξεργαστής AMD Athlon 64 X2 ή Intel Core 2 Duo 2.4Ghz, Κάρτα γραφικών 256MB, Χώρος στο σκληρό δίσκο 8GB
Επίσημο Site: www.heroesofstalingrad.com
Κυκλοφορία: 13/12/2011
Forum: Συζήτηση


Όταν το 2003, μια ομάδα από modders αποφάσισε να λάβει μέρος στον διαγωνισμό Make Something Unreal της nVidia, κανείς δεν περίμενε πως το mod τους όχι μόνο θα κέρδιζε τον διαγωνισμό, αλλά θα εξελισσόταν σε ένα από τα πιο συναρπαστικά online παιχνίδια με θέμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το Red Orchestra: Combined Arms μπορεί να ξεκίνησε σαν ένα «απλό» mod για το Unreal Tournament 2003, κατέληξε όμως ένα από τα πιο ρεαλιστικά και συναρπαστικά First-Person Shooters, ενώ αργότερα κυκλοφόρησε ως stand-alone τίτλος με τον τίτλο Red Orchestra: Ostfront 41-45. Πέντε χρόνια μετά, η Tripwire Interactive μας παρουσιάζει τον δεύτερο (τρίτο αν υπολογίσουμε το mod) τίτλο της σειράς, το Heroes of Stalingrad, με νέα χαρακτηριστικά που υπόσχονται μια άκρως αυθεντική πολεμική εμπειρία.



Σενάριο
Το Red Orchestra λαμβάνει χώρα στην Ρωσία και συγκεκριμένα στο Στάλινγκραντ, κατά τη διάρκεια της ομώνυμης μάχης του 1943. Ξεκινώντας με την απόπειρα κατάληψης της πόλης από τους Γερμανούς και στη συνέχεια με την σθεναρή αντίσταση των Ρώσων, παρουσιάζει την ιστορική μάχη μέσω μιας σειράς τυπικών και σχετικά σύντομων αποστολών.

Gameplay
Το Sngle-player campaign, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα online shooters, υπάρχει απλά και μόνο σαν οδηγός, ώστε οι νέοι παίκτες να εξοικειωθούν με την μηχανική του παιχνιδιού. Αυτό συμβαίνει διότι το Red Orchestra 2, όντας πιστό στους προκάτοχούς του, το παιχνίδι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον ρεαλισμό κάτι που σίγουρα θα σας φανεί αρκετά, ιδίως αν δεν έχετε παίξει τους προηγούμενους τίτλους ή έστω κάποιο άλλο ρεαλιστικό shooter. Σκεφτείτε απλά την πρώτη φορά που παίξατε Battlefield ή ArmA, πόσο «χαμένοι» νιώσατε και πολλαπλασιάστε αυτήν την αίσθηση επί δέκα!
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα αλλά και μειονέκτημα του Red Orchestra 2. Πλεονέκτημα διότι προσφέρει στους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του στρατηγικού gameplay αυτό ακριβώς που αναζητούν, αλλά παράλληλα και μειονέκτημα αφού αποθαρρύνει αρκετούς νέους ή περιστασιακούς παίκτες από το να το δοκιμάσουν.

Ξεκινώντας, μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα στους διαθέσιμους ρόλους και να χωθείτε κατευθείαν στην μάχη. Το πόσο θα αντέξετε βέβαια είναι άλλο θέμα. Το παιχνίδι διαθέτει συνολικά τρία «καθαρά» online modes και ένα co-op, τα Campaign, Countdown, Firefight και Territories. Το Campaign είναι ένα είδος co-op παιχνιδιού, όπου σας δίνεται η δυνατότητα να παίξετε online κάποια κομμάτια του single-player campaign, ενώ το Firefight είναι το τυπικό Team Deathmatch του παιχνιδιού. Σε αυτό έχουμε δύο ομάδες, τη μία εναντίον της άλλης, με τους παίκτες να μπορούν να κάνουν spawn σε συμπαίκτες τους ή σε κατειλημμένα σημεία στον χάρτη.



Το Countdown είναι το τυπικό παιχνίδι επίθεσης και άμυνας, όπου η κάθε ομάδα θα πρέπει να καταλάβει συγκεκριμένα σημεία στον χάρτη. Χαρακτηριστικό είναι το σύστημα respawn σε αυτό το mode. Κάθε παίκτης ξεκινά με μια και μόνο «ζωή». Αν κάποιος από τους αμυνόμενους σκοτωθεί θα πρέπει να περιμένει έως ότου η ομάδα του καταφέρει και καταλάβει το σημείο άμυνας προκειμένου να κάνει respawn. Στους επιτιθέμενους ισχύει το ίδιο, με τη διαφορά πως ο Commander τους, ιδιότητα με την οποία θα ασχοληθούμε αργότερα, έχει την δυνατότητα να κάνει spawn τους παίκτες της ομάδας του κατά βούληση αλλά για περιορισμένο αριθμό spawns.

Το Territory είναι το αντίστοιχο Capture the Flag ή αλλιώς Conquest που συναντάμε στο Battlefield. Σκοπός των δυο ομάδων είναι να ελέγχουν όλες ή έστω τις περισσότερες βάσεις στον χάρτη. Χωρίζεται σε δυο είδη χαρτών, σε attack/defence maps (όπου μόνο η μία ομάδα διαθέτει έναν αριθμό βάσεων εξ’ αρχής) ή σε engagement maps (όπου και οι δυο ομάδες διαθέτουν τον ίδιο αριθμό βάσεων, με μια ουδέτερη βάση στο κέντρο του χάρτη).

Το παιχνίδι διαθέτει αρκετούς ρόλους, από απλό στρατιώτη, μηχανικό, πολυβολητή ή ελεύθερο σκοπευτή. Κάθε ρόλος έχει τα υπέρ και τα κατά του, με τις κύριες διαφορές τους να ορίζονται μόνο από τον οπλισμό τους. Ενώ ο απλός στρατιώτης για παράδειγμα είναι αρκετά εύστοχος σε κοντινές αποστάσεις, στις μακρινές αποστάσεις έχει τραγική ευστοχία ενώ δεν μπορεί να φέρει ρουκετοβόλο. Παρομοίως, ο πολυβολητής μπορεί να έχει απίστευτο rate of fire αλλά σε κοντινές αποστάσεις είναι αρκετά αδύναμος. Σε αντίθεση με αρκετά games του είδους, οι θέσεις αυτές είναι περιορισμένες, οπότε το φαινόμενο που συναντάμε συχνά σε online παιχνίδια, μια ομάδα να αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από σκοπευτές ή αντιαρματικά, ευτυχώς απουσιάζει.



Ο πιο σημαντικός ρόλος όμως είναι αυτός του Commander. Αλλού τον περιμέναμε (βλέπε Battlefield 3) και από αλλού μας ήρθε. Όπως ακριβώς συνέβαινε με τον ομώνυμο ρόλο στο Battlefield, ο ρόλος του Commander είναι ο πιο παρεξηγημένος στην μάχη. Οι δυνατότητές του είναι αρκετές και υπερισχύουν των άλλων στρατιωτών. Ανά πάσα στιγμή βλέπει τους στρατιώτες του στον χάρτη ενώ με τη χρήση κατασκοπευτικού αεροπλάνου μπορεί να δει και τις θέσεις των εχθρών. Μπορεί να διαλέξει που θα κάνουν spawn οι στρατιώτες του, ενώ έχει στην διάθεσή του τρεις επιθέσεις που δεν έχουν οι άλλοι στρατιώτες, όλμους και δυο είδη πυροβολικού. Τηρουμένων των αναλογιών, ένας ικανός Commander μπορεί να καταφέρει να κερδίσει την μάχη μόνος του, δεδομένου βέβαια πως οι παίκτες που διοικεί δεν κάνουν ότι τους κατέβει.

Κάθε ρόλος και κάθε όπλο του παιχνιδιού διαθέτει levels, τα οποία παρουσιάζονται με την μορφή “Honour”. Αυτό ανεβαίνει ανάλογα με την απόδοσή σας στη μάχη. Καθώς κερδίζετε Honour σας προσφέρονται αυτόματα κάποια bonus όπως αντοχή, ταχύτητα και ευστοχία. Πέραν από αυτά, όσο ανεβαίνει το Honour σας μπορείτε να «ξεκλειδώνετε» τόσο νέα όπλα για κάθε ρόλο όσο και εξοπλισμό για αυτά, όπως σιγαστήρες, διόπτρες αλλά και μεγαλύτερους γεμιστήρες.

Αν και το Red Orchestra 2 έχει σχεδιαστεί με γνώμονα τις μάχες μεταξύ πεζικού, για μια ακόμα φορά τα tanks κάνουν την εμφάνιση τους στο παιχνίδι. Παράλληλα εμφανίζεται και ο ρόλος του Tank Commander, μέσω του οποίου μπορείτε να διοικείτε το πλήρωμα του άρματός σας. Ακόμα και αν δεν υπάρχουν άλλοι παίκτες στο άρμα, τον ρόλο του πληρώματος αναλαμβάνουν στρατιώτες ελεγχόμενοι απ’ την CPU, αν και αυτό οδηγεί σχετικά γρήγορα σε τραγελαφικές καταστάσεις χάρη στο επίπεδο νοημοσύνης τους.

Τα μέλη του πληρώματός σας μπορούν να αναλάβουν τις θέσεις του οδηγού και του πυροβολητή άρματος ενώ το καλύτερο είναι πως στην περίπτωση που κάποιος κάνει του κεφαλιού του, μπορείτε να τον…σουτάρετε από το πλήρωμα απλά και εύκολα. Γενικά, η αίσθηση που θα αποκομίσετε από τον συγκεκριμένο ρόλο είναι πως χειρίζεστε ένα αρκετά περίπλοκο μηχάνημα, γι’ αυτό και επιβάλλεται η επιλογή του πληρώματός σας να γίνει με προσοχή.



Ρεαλισμός
Όπως προείπαμε, το Red Orchestra 2 είναι ένα άκρως ρεαλιστικό παιχνίδι, κάτι που θα καταλάβετε σχεδόν αμέσως. Το γνωστό σταυρόνημα που συναντάμε στις οθόνες μας σε άλλα shooters δεν υπάρχει. Ο μοναδικός τρόπος σκόπευσης είναι να χρησιμοποιήσετε τα σκοπευτικά του όπλου σας, αν θέλετε τουλάχιστον να σταυρώσετε kill. Ανεβάζοντας το ρεαλισμό ένα ακόμα σκαλοπάτι, δεν υπάρχει ούτε ένδειξη των πυρομαχικών που απομένουν! Αν νιώσετε πως σας τελειώνουν οι σφαίρες, έχετε δυο επιλογές. Η πρώτη είναι να κάνετε έτσι κι αλλιώς reload, πάγια τακτική σχεδόν σε όλα τα FPS. Εδώ όμως με το reload χάνετε τις σφαίρες που έχουν απομείνει στον γεμιστήρα. Εναλλακτικά μπορείτε να ελέγξετε τον γεμιστήρα σας, κρατώντας πατημένο το R, ώστε να δείτε στο περίπου πόσες σφαίρες σας απομένουν. Ακούγεται αρκετά απλό, μέχρι φυσικά να το δοκιμάσετε…χωμένος στο χαράκωμα, με εχθρικά πυρά να πετάνε λίγα εκατοστά πάνω από το κεφάλι σας!

Ένα από τα πιο ρεαλιστικά και ανελέητα παιχνίδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ευτυχώς οι τεράστιοι χάρτες του παιχνιδιού προσφέρουν αρκετά σημεία για κάλυψη, ενώ το σύστημα κάλυψης του παιχνιδιού είναι από τα καλύτερα που έχουμε συναντήσει σε FPS. Σας δίνει την δυνατότητα να «κολλήσετε» σχεδόν σε οποιοδήποτε σημείο του περιβάλλοντος θέλετε, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κάθε σημείο είναι και ιδανικό, οπότε εκεί χρειάζεται προσοχή. Αφού καλυφθείτε επιτυχώς, μπορείτε να ξεμυτίσετε για σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να ανιχνεύσετε τυχόν εχθρούς, χωρίς να προδώσετε την θέση σας, χρησιμοποιώντας την τεχνική του snap shooting. Ξεμυτίζετε δηλαδή μια φορά για να δείτε τον εχθρό, κρύβεστε πάλι και την δεύτερη φορά που σηκώνετε το κεφάλι σας ξέρετε ακριβώς που να στοχεύσετε για να τον εξουδετερώσετε. Η όλη διαδικασία παίρνει το πολύ τρία δευτερόλεπτα και αποτελεί την καλύτερη υλοποίηση της τεχνικής που έχουμε συναντήσει σε παιχνίδι, αν βέβαια χρησιμοποιηθεί σωστά.

Μιας και μιλήσαμε για χαρακώματα και σφαίρες, ένα ακόμα χαρακτηριστικό που σπάνια συναντάμε σε πολεμικά παιχνίδια είναι η δυνατότητα καταστολής των εχθρών, το γνωστό suppressing. Ακόμα κι αν βρίσκεστε υπό κάλυψη, αν οι εχθρικοί στρατιώτες πυροβολούν προς το μέρος σας κρατώντας σας «καρφωμένους» σε ένα σημείο, η απόδοσή σας μειώνεται δραματικά. Η όρασή και η ακοή σας περιορίζονται αρκετά ενώ η ικανότητα σκόπευσης πέφτει κατακόρυφα. Αρκετά τουλάχιστον ώστε να δώσει την ευκαιρία σε εχθρικούς στρατιώτες να πλευροκοπήσουν την θέση σας χωρίς να μπορείτε να αντιδράσετε άμεσα. Αυτό το χαρακτηριστικό βέβαια δεν σχεδιάστηκε για να «τιμωρεί» τους παίκτες αλλά για να προωθεί το ομαδικό παιχνίδι και να αποθαρρύνει τυχόν «Ράμπο».



Μπορεί η μηχανική του παιχνιδιού να βασίζεται στο γεγονός πως μια σφαίρα είναι αρκετή να σας σκοτώσει, εντούτοις σε περίπτωση που χτυπηθείτε, το αν θα συνεχίσετε ή όχι εξαρτάται κυρίως από το σημείο που σας χτύπησε η σφαίρα. Κάποιες πληγές μπορούν απλά να φροντιστούν, κάτι που επιτυγχάνεται σχετικά εύκολα με το πάτημα ενός πλήκτρου, αν και ενδέχεται αυτές να επηρεάσουν αρκετά την απόδοσή σας. Άλλες μπορούν να σας σκοτώσουν, είτε αμέσως είτε μετά από λίγα λεπτά. Σε γενικές γραμμές, τακτικές που θεωρούνται αποδεκτές σε άλλα shooters, στο Red Orchestra 2 θα σας στείλουν αδιάβαστους. Αν αρχίσετε και πυροβολείτε αδιακρίτως προς μια κατεύθυνση χωρίς να έχετε συγκεκριμένο στόχο, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να προδώσετε την θέση σας και βέβαια να τσαντίσετε τον εχθρό. Ακόμα και αν κινείστε χωρίς κάλυψη αρκετά μακριά από το επίκεντρο μιας μάχης, κινδυνεύετε να φάτε συστημένη σφαίρα από κάποιον σκοπευτή.

Α.Ι.
Και ερχόμαστε στο σημείο εκείνο που μας έχει απογοητεύσει αρκετές φορές στο παρελθόν, ιδίως σε τέτοια παιχνίδια. Δυστυχώς το Red Orchestra 2 δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι στρατιώτες που βρίσκονται υπό τον έλεγχό σας στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αντιδρούν κάθε άλλο παρά ρεαλιστικά. Φαίνεται να μην έχουν επίγνωση των εχθρικών στρατιωτών, αφού συνήθως ορμάνε πάνω τους χωρίς να υπολογίζουν τίποτα, τρέχουν σε κύκλους ενώ σπάνια χρησιμοποιούν σωστά κάλυψη. Το σύστημα ελέγχου τους είναι και αυτό κακογραμμένο, αφού χρειάζεται να δώσετε δυο και τρεις φορές κάθε εντολή προκειμένου να την καταλάβουν. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως θα την ακολουθήσουν σωστά.

Τα ίδια ισχύουν και για την Α.Ι. των εχθρικών στρατιωτών, όπου αρκετές φορές στέκονται ο ένας πίσω από τον άλλον, πυροβολούν όπου να’ ναι και βέβαια δεν σας καταλαβαίνουν ακόμα και αν περάσετε μπροστά από τα μάτια τους. Λογικό είναι να μην δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην Α.Ι. του παιχνιδιού, αφού το Red Orchestra 2 υποτίθεται πως είναι ένα αποκλειστικά online παιχνίδι. Μην ξεχνάμε όμως πως το Single-player υπάρχει κυρίως για να εξοικειώνονται οι νέοι παίκτες με το gameplay. Τώρα το κατά πόσο μπορούν να εξοικειωθούν με τέτοιου είδους αντιπάλους, αμφιβάλλουμε. Σίγουρα εδώ περιμέναμε κάτι καλύτερο.

Γραφικά
Το Red Orchestra 2 δεν διεκδικεί δάφνες με την ποιότητα των γραφικών του, ωστόσο είναι εμφανές πως οι developers έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στην λεπτομέρεια παρά στην φωτορεαλιστική απεικόνιση του περιβάλλοντος. Τα textures μοιάζουν χοντροκομμένα και δείχνουν την ηλικία τους ενώ ο σχεδιασμός των όπλων και των στρατιωτών είναι απλά καλός. Ευτυχώς, ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος αποδίδει με άκρως δραματικό τρόπο την καταστροφή, με τα μισογκρεμισμένα κτίρια να σας βάζουν απευθείας στη μάχη, ενώ ο φωτισμός βελτιώνει αρκετά την εμπειρία σας. Γεγονός είναι πάντως πως το Heroes of Stalingrad παραμένει ένα αντικειμενικά όμορφο παιχνίδι, τουλάχιστον αν ρυθμιστεί στα υψηλά επίπεδα γραφικών.


Ήχος
Στον ήχο τα πράγματα βελτιώνονται αρκετά. Η ορχηστρική μουσική του παιχνιδιού αποδίδει στην εντέλεια το επίπεδο της δράσης. Οι ήχοι των πυροβολισμών και των εκρήξεων είναι αρκετά ρεαλιστικοί και έντονοι, ενώ οι κραυγές των στρατιωτών συνοδεύονται από την απαραίτητη γερμανική η ρωσική προφορά. Μοναδικό μειονέκτημα το γεγονός ότι οι ατάκες επαναλαμβάνονται, πολλές φορές σε ενοχλητικό επίπεδο, ενώ άλλες φορές δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Επίλογος
Μπορεί το Red Orchestra 2 να «φορά» το χιλιοπαιγμένο θέμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όμως καταφέρνει και διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα παιχνίδια του είδους με πανέξυπνο τρόπο. Με άκρως ρεαλιστικό gameplay και έμφαση στην ομαδική δουλειά, απευθύνεται κυρίως σε υπομονετικούς παίκτες και παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια του είδους του. Το μόνο αρνητικό σε αυτόν τον τίτλο είναι το Single-player campaign. Όντας επιεικώς πρόχειρο, ενδέχεται να σας αποθαρρύνει πριν καλά-καλά ξεκινήσετε το online, ακόμα και αν είστε από εκείνους τους παίκτες που αγνοούν την αυξημένη δυσκολία του παιχνιδιού.

Θετικά:
- Εξαιρετικό επίπεδο ρεαλισμού
- Ρόλος Commander
- Ρεαλιστικό σύστημα κάλυψης και suppression
- Ατμοσφαιρικοί χάρτες

Αρνητικά:
- Αρκετά δύσκολο για νέους παίκτες
- Επιεικώς γελοία Α.Ι.
- Κακή ποιότητα γραφικών
- Επαναλήψεις στον ήχο

Βαθμολογία
Γραφικά: 6.5
Ήχος: 7
Gameplay: 8.5
Αντοχή: 8
Γενικά: 7.5

Άκρως ρεαλιστικό, μόνο για υπομονετικούς παίκτες.

Αντώνης Παπαθανασίου