Μόνιμες Στήλες Αφιερώματα Η χρυσή τομή των video games

Η χρυσή τομή των video games

Tuesday, 24 Jan 2017  | in Αφιερώματα | Γράφτηκε από τον Omnibot   | (5 σχόλια)
Omnibot

Omnibot  

Chu Chu Rocket ή Dodonpachi; Ιδού η απορία...
http://www.gameworld.gr/media/reviews/photos/original/75/9f/3b/gaming-right-combination-77-1466967114.jpg
 

Η χρυσή τομή των video games

Ποιος είναι ο σωστός συνδυασμός ανάμεσα σε gameplay και σενάριο;

Η gaming βιομηχανία όπως και οι υπόλοιπες μορφές τέχνης, πέρασε από κάποια στάδια, εξελίχθηκε, μεταλλάχτηκε και αναπτύσσεται συνέχεια.

Η εξέλιξη από τα 2D στα 3D, από τα κείμενα στα voice overs, από τους πρώτους ηλεκτρονικούς ήχους μέχρι τα πλήρως ενορχηστρωμένα soundtracks, από τη σχεδόν ανούσια περιφορά του Pac-Man μέχρι τον αγώνα της Jade (Beyond Good & Evil) για να αποκαλυφθεί η αλήθεια πίσω από μια συνωμοσία της κυβέρνησης του Hillys. Από εκεί που η βιομηχανία ήταν υποανάπτυκτη και απευθυνόταν σε ένα συγκεκριμένο κοινό, με το πέρασμα των χρόνων  βρέθηκε σε μια φάση η οποία αναπτύσσεται ραγδαία και ανταγωνίζεται στα ίσα τη μουσική και το κινηματογράφο. Μην ξεχνάμε ότι η βιομηχανία έχει περάσει αγώνες ενάντια στη λογοκρισία, στην μανιώδη τάση των αστοιχείωτων να μειώσουν τη σπουδαιότητά της καθώς και σε οικονομικά κραχ και κυβερνήσεις που θεσπίζουν νόμους εναντίον της.

Η gaming βιομηχανία κέρδισε το δικαίωμα να προβάλλει ενήλικο περιεχόμενο (ελέγχεται ακόμα βέβαια), να προβάλλει πολιτικά και όχι μόνο μηνύματα αλλά το κυριότερο, κέρδισε το δικαίωμα στην ολοένα και μεγαλύτερη αποδοχή από το κοινό, ενήλικο και ανήλικο. Έχει φτάσει στο σημείο να προχωρήσει ακόμα πιο πολύ, να φτάσει ακόμα μεγαλύτερες αγορές, να γίνει αποδεκτή σε παγκόσμια κλίμακα (GTA V) και να προσπαθεί να αναδειχθεί σε μια μορφή ψυχαγωγίας και τέχνης όπου κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει. Το τελευταίο βέβαια είναι πιο δύσκολο από τις άλλες περιπτώσεις διότι ένας τίτλος για να μπορέσει να δώσει το καλύτερο που μπορεί, πρέπει να βρεθεί η Χρυσή Τομή ανάμεσα σε σενάριο, art direction, σκηνοθεσία, μουσική και φυσικά gameplay.

Από αυτά τα στοιχεία μόνο τα τέσσερα πρώτα είναι πιθανό να απασχολήσουν τις υπόλοιπες μορφές τέχνης. Το gameplay, το σημαντικότερο στοιχείο των video games, είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να μπορέσουν να συνδυαστούν όλα τα υπόλοιπα επιμέρους στοιχεία μεταξύ τους. Με τη μουσική και το art direction δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί συνήθως δένουν άψογα με τη δράση και το ύφος του εκάστοτε τίτλου. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και στη περίπτωση της χημείας ανάμεσα σε σενάριο και gameplay τα οποία καλώς ή κακώς βλέπουμε να διαβαίνουν σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια.

Τα games ως τρόπος αφήγησης
Τα video games προσφέρουν την δυνατότητα να συμμετέχουμε ενεργά σε μια ιστορία και αυτό τα κατατάσσει σε ένα από τα πιο σημαντικά και ταυτόχρονα ευέλικτα μέσα εξιστόρησης. Δε μιλώ για την υλοποίησή της αλλά καθαρά για την ύπαρξη αυτής της δυνατότητας. Έχουμε δει εξαιρετικά δείγματα σεναρίου και σκηνοθεσίας σε games όπως το εξαιρετικό βάθος που παρουσίαζε η πλοκή του Final Fantasy VII, τους απίστευτους διαλόγους ανάμεσα στον Kain και τον Raziel (Legacy of Kain: Defiance) και τη θεαματική σκηνοθεσία του Metal Gear Solid. Ιστορίες και χαρακτήρες που μένουν χαραγμένοι στη μνήμη όσων έχουν βιώσει τους παραπάνω τίτλους, οι οποίοι αποτελούν ένα μικρό παράδειγμα άξιας αναφοράς. Υπάρχουν αμέτρητες επικές ιστορίες, χαρακτήρες με εξαιρετικό βάθος και κόσμοι τόσο ονειρικοί για να ζήσετε μέσα τους. 

Cutscenes
Legacy of Kain. Αυτή η σειρά έχει αποτελέσει υπόδειγμα σεναριακού βάθους και σχεδιασμού χαρακτήρων, όπως αυτοί παρουσιάζονται μέσα από τους εξαιρετικά καλογραμμένους διαλόγους που συνοδεύουν τα cutscenes. Πέρα από το πρώτο Legacy of Kain: Blood Omen, τα υπόλοιπα games της σειράς ήταν απλά Action-Adventures που κατά τη γνώμη μου, ξεπερνούσαν με δυσκολία τη μετριότητα, όσον αφορά στο gameplay και το level design, με αποτέλεσμα να θέλετε να περάσετε γρήγορα τα σημεία όπου ο χαρακτήρας αναλάμβανε δράση και αντιμετώπιζε βαρετούς εχθρούς και κλισέ γρίφους μέχρι να έρθει η στιγμή του επόμενου εκπληκτικού cutscene. Χωρίς το σεναριακό βάθος οι τίτλοι θα ήταν απλά αδιάφοροι όπως ήταν και πολλοί άλλοι παρόμοιοι.

Η σειρά Metal Gear Solid αποτελεί υπόδειγμα σκηνοθεσίας και επίσης έχει κι αυτή με τη σειρά της εξαιρετικούς διαλόγους και κινηματογραφικούς χαρακτήρες. Στο πρώτο Metal Gear Solid κάθε ήρωας είχε τόσες ωραίες λεπτομέρειες που αναδείκνυαν το ψυχισμό και την υπόστασή του. Σκηνές όπως αυτές της Meryl που γυμνάζεται ή οι φιλοσοφίες της Mei Ling κάθε φορά που κάνατε save, έπαιζαν μεγάλο ρόλο στο να νιώσουμε ότι απέναντί μας δεν είχαμε πολύγωνα, αλλά πολυδιάστατες προσωπικότητες με παρελθόν και που αργότερα εξελίσσονται μέσα από τα γεγονότα. Κατά τη διάρκεια του gameplay όμως ερχόσασταν αντιμέτωποι με κάτι τελείως διαφορετικό. Ένα κομμάτι stealth Action το οποίο σε επίπεδο αποστολών και stealth ήταν δεμένο αλλά όταν ερχόταν η ώρα να αντιμετωπίσετε τους εχθρούς έδειχνε λες και είναι off-topic.

Εκείνη την εποχή όμως το σύνολο του Metal Gear Solid αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση καθώς το gameplay του μας παρουσίασε για πρώτη φορά αρκετά καινοτόμα στοιχεία. Με το δεύτερο μέρος της σειράς όμως είχαμε να κάνουμε με έναν τίτλο ο οποίος στη διάρκεια της δράσης είχε λίγες ομοιότητες με τον κόσμο και τους χαρακτήρες που παρουσιάζονταν στα cutscenes και αυτό πιστεύω πως οφείλονταν κυρίως λόγω της διατήρησης της ίδιας σχεδιαστικής λογικής κάτι που έγινε αν και σε μικρότερο βαθμό και στο Metal Gear Solid 3.

Γενικότερα τα cutscenes παρουσίαζαν αναμετρήσεις που δεν θα μπορούσαν να αναδημιουργηθούν ποτέ κατά τη διάρκεια του gameplay καθώς το σύστημα μάχης ήταν πολύ πιο φτωχό. Η αναμέτρηση όμως με τον Psycho Mantis αποτέλεσε το τέλειο παράδειγμα ισορροπίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ χαρακτήρων, σεναρίου και gameplay. Μέσω των cutscenes ο Psycho Mantis φαίνεται σαν ένας άνθρωπος με ψυχοκινητικές δυνάμεις που μπορούσε να διαβάσει τη σκέψη και να ελέγξει τη θέληση των άλλων. Όταν τον αντιμετωπίζετε ανακαλύπτετε ότι είναι ακριβώς όπως σας παρουσιάστηκε μέσα από το σενάριο με αποτέλεσμα να εκπλαγείτε αισθητά (σημείωση: Ακολουθεί spoiler έως το τέλος της παραγράφου).

Κατά την διάρκεια της μάχης, ο Mantis έλεγχε το μυαλό της Meryl αναγκάζοντάς σας να την αναισθητοποιήσετε, χρησιμοποιούσε τις τηλεκινητικές του δυνάμεις για να σας πετάξει αντικείμενα και ταυτόχρονα χρησιμοποιούσε και τις τηλεπαθητικές του ικανότητες για να αποφύγει όλες τις επιθέσεις σας. Για να τον κερδίσετε έπρεπε να κάνετε το πιο απίθανο πράγμα που ακόμα και τώρα δε μπορεί να το χωνέψει κανένας gamer (όσοι το βιώσατε είμαι σίγουρος ότι το θυμάστε ακόμα): Να αλλάξετε θέση στο χειριστήριο (αν είχατε PS1 ή Gamecube) για να τον μπερδέψετε! Τι μπορεί να επιτύχει ένας τίτλος εάν συνδυάσει σωστά αυτούς τους ''διαφορετικούς'' τομείς! Οι μάχες εναντίον Revolver Ocelot και Vulkan Raven μετά από αυτό έμοιαζαν συγκριτικά άδειες.

1dmc3

Στα παραδείγματα που ανέφερα όπως και σε πολλούς ακόμη τίτλους παρατηρείται ότι τα cutscenes παρουσιάζουν έναν κόσμο ο οποίος δε καταφέρνει να αποδοθεί με τον ίδιο τρόπο μέσα από το gameplay. Από τη στιγμή που υπήρξε η ανάγκη να αποκτήσουν τα video games σενάριο και πλοκή εμφανίστηκε και η ανάγκη για την ύπαρξη των cutscenes. Αρχικά με τη μορφή σκηνών διαλόγου που είναι πιθανό να συνοδεύονταν από ένα πιο περίτεχνο artwork και ύστερα με την παρουσία ειδικά σκηνοθετημένων σκηνών που παρουσιάζονται είτε με real-time γραφικά είτε μέσω FMV. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα video game να χωριστεί σε δύο τελείως διαφορετικά μέρη, αυτό της ιστορίας και αυτό της δράσης που ανέφερα και παραπάνω. Αν και αυτό δε πρόκειται να αλλάξει ποτέ όσο υπάρχουν cutscenes σ' ένα παιχνίδι, δε σημαίνει ότι δε γίνεται να συνυπάρξουν σε ένα αρμονικό σύνολο.

Ο ρόλος αυτών των σκηνών είναι η εξιστόρηση κάποιων γεγονότων έτσι ώστε να σας βάλουν στην ατμόσφαιρα του κόσμου και σε κάποιες περιπτώσεις να σας δώσουν την ευκαιρία να κάνετε ένα διάλειμμα πριν ξεκινήσει και πάλι η δράση. Στη περίπτωση όμως που τα cutscenes χρησιμοποιούνται για να απεικονίσουν γεγονότα και καταστάσεις που δεν μπορούν να τοποθετηθούν μέσα στο ίδιο το παιχνίδι, όπως το Metal Gear Solid, το Devil May Cry καθώς και όλοι σχεδόν οι τίτλοι που έχουν FMV, έχουμε να κάνουμε με πολύ πιο εντυπωσιακή παρουσίαση των γεγονότων αλλά τις περισσότερες φορές το gameplay θα φανεί ανίκανο να ακολουθήσει τα ίδια επίπεδα εντυπωσιασμού. Οι χαρακτήρες κάνουν πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι μπορεί να κάνετε μέσα από τους μηχανισμούς gameplay όπως συνέβη στα αντίστοιχα cutscenes των μαχών μεταξύ Squall και Seifer (FF VIII) και Dante και Virgil (DMC 3). Στα προαναφερθέντα παραδείγματα βέβαια είχαμε να κάνουμε με εξαιρετική σκηνοθεσία και art direction, γεγονός το οποίο καθιστά τα παραπάνω games σημαντικά για τη βιομηχανία.

1ffviii

Σχεδόν σε όλα τα movie-licenses τα cutscenes χρησιμοποιούνται ως η εύκολη λύση για να παρουσιαστεί μια ιστορία με αποτέλεσμα η ομάδα που έχει αναλάβει την ανάπτυξη του τίτλου να μην ασχοληθεί καθόλου με το gameplay. Παίρνουμε δηλαδή στα χέρια μας έναν τίτλο ο οποίος είναι συνήθως ένα μέτριο ή κάτω του μετρίου Action game στο οποίο προστίθενται κινηματογραφικές σκηνές και το χειρότερο της υπόθεσης είναι ότι έχει σχεδόν πάντα την επιτυχία εξασφαλισμένη. Αυτό βέβαια σηκώνει μεγάλη συζήτηση.

Αντίθετα με τις προαναφερθείσες περιπτώσεις, υπάρχουν games που το gameplay τους όχι μόνο ακολουθεί την ιστορία αλλά είναι ικανό να αποτελέσει μέρος της από μόνο του. Το πιο έντονο παράδειγμα τέτοιας ισορροπίας είναι η σειρά Halo και ειδικά το Halo 2. Ότι μπορούσε να καταλάβει κάποιος για τους εχθρούς μέσα από τα cutscenes, μπορούσε λίγο αργότερα να το δει μπροστά του στο πεδίο της μάχης. Οι μηχανισμοί του παιχνιδιού καθώς και το A.I. σας επιτρέπουν να “ζήσετε” κυριολεκτικά στο κόσμο του, δημιουργώντας μάχες που θα μπορούσαν άνετα να θεωρηθούν σαν άψογα σκηνοθετημένα cut-scenes.

1harry potter

Το ίδιο παρατήρησα και στο Resident Evil 4 το οποίο αντιπροσωπεύει μια κατηγορία από games τα οποία έπασχαν σε μεγάλο βαθμό από αυτή την έλλειψη ισορροπίας μεταξύ gameplay και σεναρίου. Μετά τη κυκλοφορία του Resident Evil 4 θα τολμήσω να πω ότι το φαινόμενο αυτό περιορίστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Με πολύ απλό τρόπο πλέον τα cutscenes αποτελούν κομμάτι του gameplay, μιας και αν κάνετε το λάθος να αφήσετε το χειριστήριο και απλά να παρακολουθήσετε αμέριμνοι, μπορείτε πολύ απλά να πεθάνετε! Η προσθήκη του θανάτου στα cutscenes πρόσθεσε πάρα πολλά στην ατμόσφαιρα, ενώ μερικά από τα sequences που διεξάγονταν κατά τη διάρκειά τους αποτέλεσαν τα δυνατότερα σημεία του τίτλου.

1resident evil4

Ασφαλώς για να γίνει κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας ισχυρός επεξεργαστής ή ένας άψογος τεχνικός τομέας. Στη περίπτωση του Soul Blade (PS1), ενός κλασικού fighting game που δεν ανταγωνίζεται τους παραπάνω τίτλους σε θέματα πλοκής και σεναρίου, είχαμε να κάνουμε με interactive cutscenes στους τερματισμούς των μαχητών κατά τη διάρκεια των οποίων μπορούσαμε να επηρεάσουμε την εξέλιξη της ιστορίας του κάθε ήρωα.

1soul blade ps1

Τα παραπάνω παραδείγματα πιστεύω πως αποδεικνύουν ότι τα cutscenes δε χρειάζεται να χωρίσουν το παιχνίδι σε δύο μέρη αλλά σε συνδυασμό με το gameplay μπορούν να δημιουργήσουν μια ιστορία η οποία επηρεάζει και επηρεάζεται από τους μηχανισμούς και τις ενέργειες του gamer, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία απ' όλες τις απόψεις.

Half-Life
Η σειρά Half-Life μας απέδειξε ότι τα cutscenes δεν είναι και τόσο αναγκαία. Το πιο καινοτόμο στοιχείο της σειράς είναι ότι αξιοποιούσε τη τεχνική των scripted sequences με τέτοιο τρόπο που δε χρειαζόταν να σταματήσει η δράση για να ακούσετε ένα διάλογο ή να προχωρήσει η ιστορία.

Εάν συναντούσατε κάποιον NPC αυτός σας μιλούσε real-time και ήταν στο χέρι σας το αν θα μείνετε να τον ακούσετε ή αν θα φύγετε αφήνοντας τη φωνή του να χάνεται στο βάθος. Αντίστοιχα, οι NPCs μπορεί να ανοίγανε συζητήσεις μεταξύ τους σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα σαν κανονικοί άνθρωποι, πράγμα που οδηγούσε στην πλήρη απορρόφηση στο κόσμο του παιχνιδιού. Στο Half-Life 2 είδαμε μια εμπειρία που περνούσε σε άλλα επίπεδα επιτρέποντας σας να βιώσετε τη δράση ενός FPS και την ατμόσφαιρα ενός Αdventure ταυτόχρονα. Η κατηγοριοποίηση ενός τέτοιου τίτλου μοιάζει άδικη αλλά αυτός δεν είναι το απόλυτο παράδειγμα της χρυσής τομής των video games. Πλησιάζει πολύ όμως γιατί τα scripted sequences προσδίδουν και μια γραμμικότητα στην όλη εξέλιξη του τίτλου.

Japan vs USA
Ένα σημείο στο οποίο δε δίνεται ιδιαίτερη σημασία από πολλά games είναι η ευελιξία που μπορούν να προσφέρουν τα games στην εξέλιξη μιας ιστορίας βάση των ενεργειών του εκάστοτε gamer. Βέβαια, σπάνια υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξετε τη πορεία σας μέσα στο παιχνίδι και εξίσου σπάνια βλέπουμε να δίνεται η ευκαιρία στο παίκτη να επηρεάσετε την εξέλιξη του σεναρίου μέσα από τις αποφάσεις σαςνα συμμετέχετε. Το θέμα είναι πως η αλληλεπίδραση είναι το κατεξοχήν στοιχείο που διαχωρίζει τα games από τα υπόλοιπα μέσα εξιστόρησης και είναι ακριβώς αυτό που τους δίνει τη μοναδική τους ταυτότητα.



Αρκετές φορές όμως αυτή η δυνατότητα περιορίζεται στο να σκοτώνετε κάποιους εχθρούς και να λύσετε κάποιους γρίφους μέχρι να έρθει η στιγμή που θα προχωρήσει η ιστορία, χωρίς όμως να σας δίνεται η ελευθερία να πάρετε αποφάσεις που θα αλλάξουν την εξέλιξή της. Σε πολλούς τίτλους υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι προαιρετικά στη πλοκή και μπορείτε να τα δείτε μόνο αν κάνετε συγκεκριμένες κινήσεις και τις περισσότερες φορές απλά δεν έχετε δυνατότητα επιλογής πάνω σε σημαντικά θέματα που αφορούν το χαρακτήρα σας, ιδιαίτερα στα ιαπωνικά RPG που κατά 90% χαρακτηρίζονται για τη γραμμικότητα της πλοκής τους.

Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων σχολών RPG είναι ότι τα ιαπωνικά συνήθως χαρακτηρίζονται από κορυφαίο σχεδιασμό χαρακτήρων και υπάρχει έμφαση στις σχέσεις μεταξύ τους, οδηγώντας σε έντονες συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές παραμερίζοντας όμως τη δυνατότητα να συμμετέχετε ενεργά στην ιστορία και την ανάπτυξη των ηρώων, ενώ από την άλλη, τα δυτικά σας δίνουν σχεδόν την απόλυτη ελευθερία καθορίσετε την εξέλιξη του χαρακτήρα καθώς και της πορείας του στο παιχνίδι, αλλά οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι λιγότερο διαμορφωμένοι.

Βέβαια αυτό δε συμβαίνει πάντα και είναι ελάχιστα τα games που έχουν μείνει στην ιστορία προσφέροντας ταυτόχρονα interactive σενάριο και χαρακτήρες με βάθος. Η σειρά Baldur's Gate για παράδειγμα, άφησε εποχή με τους playable χαρακτήρες της, οι οποίοι αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους καθώς και με το κεντρικό ήρωα και κρίνανε τις ηθικές επιλογές του πρωταγωνιστή ανάλογα με τις δικές τους αντιλήψεις! Άλλο παράδειγμα είναι το Planescape: Torment στο οποίο οι χαρακτήρες ήταν δεμένοι με τη μοίρα του πρωταγωνιστή. Αυτό οφείλεται στο εκπληκτικό του σενάριο το οποίo αξιοποιούσε το στοιχείο αυτό ενώ και το gameplay χαρακτηριζόταν για τη πρωτόγνωρη ευελιξία ενός RPG βασισμένου στο Dungeons & Dragons.

To Star Wars: Knights Of The Old Republic αποτελεί κι αυτό υπόδειγμα interactive σεναρίου καθώς σας επιτρέπει να διαλέξετε το μονοπάτι τoυ Καλού ή του Κακού μέσα από σημαντικές επιλογές που θα κληθείτε να κάνετε καθ'όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Οι επιλογές σας επηρεάζουν την εξέλιξη της ιστορίας, τους συμμάχους σας αλλά και τις δυνάμεις του χαρακτήρα σας ανάλογα τη ''force'' που διαλέξατε. Παρόμοια πράγματα είδαμε και στο Fable όπου είδαμε ιδιαίτερη έμφαση στις αντιδράσεις του υπόλοιπου κόσμου ως προς τη συμπεριφορά σας και τις ενέργειές σας. Είναι -και θα ήθελα να με διορθώσετε αν κάνω λάθος- το μοναδικό RPG το οποίο σας επιτρέπει να ασχοληθείτε εκτενέστερα με τη προσωπική ζωή του χαρακτήρα σας. Μπορείτε να κάνετε οικογένεια, να αγοράσετε σπίτια μέχρι και να μεθύσετε στη τοπική ταβέρνα! Ο τίτλος είχε ατέλειες αλλά όλα αυτά τα χαρακτηριστικά έκαναν το κόσμο του παιχνιδιού να δείχνει πλήρης.


Αντίθετα, από ιαπωνικής πλευράς, στο Suikoden 4 υπήρχαν στιγμές επιλογής όπου σας δινόταν η ευκαιρία να επιλέξετε πως θα δράσετε και στην περίπτωση που η επιλογή σας δε ταίριαζε βάσει σεναρίου το παιχνίδι τελείωνε! Interactivity στο μέτριο για τους Ιάπωνες developers.

The Father of Story-telling
Τα adventure games υποφέρουν κι αυτά από τα ίδια θέματα interactivity και ισορροπίας. Αυτό το είδος παιχνιδιών που συνήθως απευθύνεται σε πιο ''ώριμους'' gamers έχουν καταπιαστεί κατά καιρούς με ιστορίες και έχουν παρουσιάσει χαρακτήρες και κόσμους αρκετά γοητευτικούς και ίσως πιο προσεγμένους από τα άλλα είδη. Υπάρχει βέβαια ένα κόστος και αυτό οφείλεται στον όμορφο κόσμο τους που ουσιαστικά μοιάζει δύσκαμπτος και ακολουθεί τη λογική ''Παρακαλώ κοιτάξτε αλλά μην αγγίζετε, ευχαριστώ''. Graphic Adventures όπως Monkey Island, Discworld και Adventures με pre-rendered backgrounds (Myst), με τον σχεδιασμό τους δεν σας επιτρέπουν να επηρεάσετε το κόσμο και δυστυχώς σας περιορίζουν στην αναζήτηση πληροφοριών και αντικειμένων για την επίλυση γρίφων με συγκεκριμένους τρόπους. Πιστεύω πως η παρακμή του είδους μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι όταν οι γρίφοι δε βασίζονται σε συγκεκριμένη λογική και είναι είναι... ότι να’ναι, δυσανασχετείτε και εκνευρίζεστε αρκετά γρήγορα. Θυμάται κανείς σας το λαβύρινθο στο Stupid Invaders;

Η αλήθεια είναι ότι στο τρίτο μέρος της σειράς Broken Sword υπήρχε η δυνατότητα για μεγαλύτερη συμμετοχή από πλευράς μας, επιτρέποντας τον άμεσο έλεγχο του χαρακτήρα καθώς και τη προσθήκη quick-time events (QTE) που είχα δει για πρώτη φορά στο αριστούργημα της Sega, το Shenmue. Η υλοποίηση αυτών των στοιχείων όμως δεν ήταν άψογη και ο τίτλος άφηνε την εντύπωση ότι βάδιζε αναποφάσιστα σε διαφορετικά είδη παιχνιδιών. Βέβαια η σειρά ξέφυγε από το 2D point'n'click και η αλήθεια είναι ότι η μετάβασή της στο τρισδιάστατο περιβάλλον ήταν πετυχημένη όσον αφορά ατμόσφαιρα, κόσμο και σενάριο.

Το Fahrenheit όταν κυκλοφόρησε σχεδόν εκπλήρωσε τους παραπάνω στόχους και έδωσε νέα πνοή στο κουρασμένο αυτό είδος παιχνιδιών όπως και το Heavy Rain αργότερα. Γενικά πιστεύω πως μετά από κάποιο σημείο η παθητική θέαση των γεγονότων δεν αρκεί στα videogames επειδή η interactive φύση τους μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα πράγματα από μόνη της.

Paint it black?
Τα games που έχουν βρει την ισορροπία ανάμεσα σε σενάριο και gameplay είναι λίγα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τα υπόλοιπα δεν αξίζουν καθόλου τη προσοχή σας. Τα videogames, όπως και οι υπόλοιπες μορφές τέχνης, δεν ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες και δεν κυκλοφορεί οδηγός "Πώς να δημιουργήσετε games με ισορροπία μεταξύ story & gameplay''. Υπάρχουν σημεία τα οποία αν δώσουν μεγαλύτερη σημασία οι developers σίγουρα θα υπάρξει καλύτερο αποτέλεσμα. Στο κάτω κάτω, μη ξεχνάμε ότι τα games αποτελούν δημιουργίες από ανθρώπους-καλλιτέχνες και κάθε game παρά τις ατέλειες που μπορεί να έχει, μας προσφέρει μια μοναδική εμπειρία με το τρόπο του. Οι ελάχιστες περιπτώσεις games που αποδεικνύουν πως η χρυσή τομή ανάμεσα στους φαινομενικά ''διαφορετικούς'' τομείς που αποτελούν ένα game, μπορεί να οδηγήσει σε ασύλληπτες εμπειρίες οι οποίες αναδεικνύουν όλα τα μοναδικά χαρακτηριστικά που προσφέρει αυτό το μέσο.

Εσείς έχετε να προτείνετε κάποιον τίτλο που έχει καταφέρει να βρει αυτή τη χρυσή τομή;

Αν ναι, αφήστε σχόλιο και δικαιολογήστε την άποψή σας.

Mόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να γράψουν σχόλια. Παρακαλούμε κάντε πρώτα Login στο site. Αν δεν έχετε λογαριασμό στο GameWorld τότε κάντε Register και στη συνέχεια Login.

Σχόλια  

#1 +1 Shikabane_Hime7 (Level 26) 25/01/2017 10:51
Πάρα πολύ ωραίο και ενδιαφέρον θέμα. Η ισορροπία μεταξύ gameplay και σεναρίου είναι πραγματικά κάτι που αν επιτευχθεί προσφέρει μια τέλεια ή κοντά στο τέλειο εμπειρία. Και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά όταν μιλάμε για παιχνίδι που μπορεί να έχει υπόθεση, όχι δηλαδή κάποιο sports, fighting ή party game. Εγώ δίνω αρκετή βάση σε παιχνίδια που έχουν σενάριο, αν το σενάριο τους είναι καλά δομημένο. Σε πολλές περιπτώσεις για μένα το σενάριο είναι σημαντικότερο του gameplay λόγο της επίδρασης που έχει στον gamer. Παιχνίδια τα οποία έχουν βρει τη χρυσή τομή για μένα προσωπικά είναι τα Deus Ex, τα Mass Effect, κάποια από τα GTA και σίγουρα και άλλα παιχνίδια. Το πόσο το καθένα το έχει καταφέρει νομίζω είναι ανάλογα τον κάθε gamer και τι του αρέσει, δηλαδή είναι περισσότερο υποκειμενικό.
#2 +1 ashbringer (Level 24) 25/01/2017 14:55
Η χρυσή τομή ανάμεσα σε σενάριο, art direction, σκηνοθεσία, μουσική και φυσικά gameplay είναι κάτι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί και είναι σίγουρα πολύ λίγοι οι τίτλοι που το έχουν πετύχει.Σίγουρα το σενάριο, οι χαρακτήρες και οι διάλογοι παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο σε έναν τίτλο πέρα απο το gameplay και την μουσική και πιστεύω πολύ μεγάλο ρόλο παίζει και η εισαγωγή που κάνει το παιχνίδι έτσι ώστε να μπεί ο παίκτης στο ρόλο του χαρακτήρα που καλείται να χειριστεί.Παίζε ι ρόλο επίσης και τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που δημιουργεί ο developer, παράδειγμα ένα παιχνίδι που έχει ως θέμα του το μπάσκετ η το ποδόσφαιρο θα δώσει περισσότερη προσοχή στο gameplay και στα γραφικά.Τίτλος που τελευταία πέτυχε σχεδόν το άριστο σε όλους τους τομείς πιστεύω ότι είναι το witcher 3 και μακάρι να δούμε και άλλες τέτοιες μεγάλες προσπάθειες στο μέλλον ανεξαρτήτως του είδους του τίτλου.Το άρθρο είναι υπέροχο και η κουβέντα αυτή σηκώνει πολύ συζήτηση.Συμφων ώ απόλυτα και με τα λεγόμενα του φίλου μου Παναγιώτη Shikabane.
#3 +2 The Zexster (Level 13) 25/01/2017 20:04
Πολύ ενδιαφέρον θέμα και θέλει σκέψη, πολύ σκέψη. Για μένα προσωπικά ο τίτλος αυτός είναι μέσα στο άρθρο, Knights of the Old Republic (aka KOTOR), αλλά απολαμβάνω και turn-based combat. Το game εμπεριείχε ότι ακριβώς ζητάω: Σενάριο, ανατροπές, βάθος, συγκινήσεις, customization, σύστημα μάχης άρτιο και πάνω από όλα επίδραση στις εξελίξεις με κάθε επιλογή. Ένιωσα πως ειναι να γίνεσαι Jedi ή Sith ή απλά να το παίζω Mandalorian. Τόσα χρόνια μετά και ακόμα κάνω playthroughs, πλέον στο iPad και κάθε φορά είναι απλά μοναδική.

Από εκεί κ πέρα έχω τη σειρά Warcraft, συμπεριλαμβανομ ένου και του WoW - vanilla όμως. Τέτοιο gameplay δύσκολα βρίσκεις και το story είναι από τα κορυφαία εκεί έξω, έστω και αν το άρωμα Tolkien είναι διάχυτο, με Witcher 3 και Dark Souls 1 να ακολουθούν. Σίγουρα στο τελευταίο θα υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες, αλλά το story με συνεπαίρνει και ο βασανιστικός τρόπος με τον οποίον ξεδιπλώνεται με εξιτάρει, ενώ το gameplay του ακόμα παραμένει το απόλυτο για μένα.
#4 +1 Dovahkiin (Level 21) 25/01/2017 21:38
Πρώτα απ' όλα συγχαρητήρια για το άρθρο. Πέρα απ' το γεγονός πως αυτό το θέμα θα είναι πάντα διαχρονικό για τα video games και αν μη τι άλλο το βασικότερο και ουσιαστικότερο ζήτημα γι' αυτά, το κείμενο είναι λεπτομερέστατο, άρτιο και πολύ καλά δομημένο.

Προσωπικά, θα συμφωνήσω με τον Zexster για το Dark Souls. Καταρχάς, θεωρώ πως αυτή τη σειρά είτε θα τη μισήσεις είτε θα την αγαπήσεις. Κάτι στη μέση δεν υπάρχει, ή έστω κάτι τέτοιο είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Ανήκοντας στη δεύτερη κατηγορία, μπορώ με σιγουριά να πω ότι όσο κι αν κάτσω να σκεφτώ, κάτι αρνητικό δε μπορώ να βρω να πω γι' αυτή. Σενάριο, art design, σκηνοθεσία, gameplay, μουσική, -αχ η μουσική... ό,τι ομορφότερο έχω ακούσει ποτέ σε video game- όλα υπέροχα σχεδιασμένα καθώς το καθένα απ' αυτά συνδυάζεται έτσι όπως θα 'πρεπε με τα υπόλοιπα, φτιάχνοντας ένα αποτέλεσμα που γοητεύει και σίγουρα μαγεύει. Για μένα, το μοναδικό παιχνίδι που με άγγιξε μ' έναν πρωτόγνωρο και μοναδικό τρόπο. Στο ίδιο κύμα έχει κινηθεί και το Bloodborne.
#5 +1 the_prophet1987 (Level 21) 26/01/2017 12:52
Αν και μου αρέσει η αφήγηση των adventures θέλω οσο γίνεται να αλληλεπηδρώ με τον κόσμο ενός παιχνιδιού.Και πολλές φορές δεν μπορούμε να τα έχουμε και τα 2.
Το ξέρω οτι θα ήταν το ιδανικό αλλά όταν παίζω παράλληλα κάποιο sandbox game και χορταίνω αλληλεπήδραση και δημιουργηκότητα δε με ενοχλεί να παίξω κάποιο γραμμικό παιχνίδι με καλή αφήγηση.

Τώρα σχετικά με τα cutscenes έχω να πω κάτι που έχω ξαναπεί.Το storytelling των παιχνιδιών πλέον είναι χωρισμένο σε 2 κατηγορίες.Τα κλασικά 3 person games με τα κλασικά cutscenes τύπου Uncharted,TLoU κ.α. και τα first person με σκηνές in-game που δε διακόπτουν το immersion όπως Crysis,Bioshock ,SOMA κ.α.
Στη πρώτη κατηγορία έχουμε παιχνίδια που ο βασικός χαρακτήρας τους βιώνει κάποιες καταστάσεις και ο παίχτης βλέπει.Σαν να βλέπει ταινία αλλά με gameplay.Το καλό είναι οτι μπορεί πιο εύκολα να δεθεί με τους χαρακτήρες του παιχνιδιού.
Στη δεύτερη έχουμε παιχνίδια που σε βάζουν στις μπότες ας πούμε του πρωταγωνιστή και σου επιτρέπουν να βιώσεις εσύ κάποιες καταστάσεις σαν να βρίσκεσαι πραγματικά εκεί.Βέβαια αυτό που βλέπεις και ακούς πρέπει να είναι αρκετά αληθινό για να συμβεί αυτό.

Προφανώς προτιμώ τη δεύτερη κατηγορία γιατί για μένα είναι πάνω απ όλα το immersion σε ένα παιχνίδι.Όχι οτι δε μπορεί να γίνει σε ένα 3rd person action adventure απλά είναι πολύ πιο δύσκολο.